سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (2)

15

اگر این طور انجام دادی، آن وقت حكومت مصر هم می‌شود حكومت كوفه، درست! چون یك دریچه است، یك نهر آب است، یك جریان آب وجود دارد، یك طرفش در كوفه است، یك طرفش در مصر است، یك طرفش عثمان بن حنیف در بصره است، یك طرفش نمی‌دانم كی در آنجاست، اینها هر كدام برای خود در یك مجرا قرار می‌گیرند و این مجرا عبارت است از ولایت امیرالمؤمنین! مطلب این است.
لذا در روز قیامت افراد چون به این واقعیت می‌رسند و چون به این فعلیت می‌رسند و این احساس برای آنها حاصل می‌شود، یك مرتبه كن فیكون می‌شوند لا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَكْبَرُ
فزع الاكبر این است، یعنی آن حالت وحشتی كه انسان به واسطه برخورد با واقعیت كه دیگر واقعیتی است كه در آن هیچ شكی نیست، در آن واقعیت قرار می‌گیرد، در آن واقعیتی كه یك در میلیارد هم نمی‌توانید نوسانی در خود ببینید، یك واقعیت، دیگر تمام شد، یك مرتبه شما حالتان را در نظر بگیرید، حالتان را، واقعا برای ما پیش آمده، برای من كه پیش نیامده، حالا نمی‌دانم برای یك مرتبه فرض بكنید كه در یك قضیه ....
چرا یكی دو مرتبه الان یادم آمد، در یك مرتبه من مرگ را واقعا در مقابل خودم دیدم، هیچ شك نكردم كه دیگر تمام است، هیچ شك نكردم دیگر مسئله تمام است، آن جا احساسم با سایر مواردی كه این تصور بود خیلی فرق داشت، البته مالِ خیلی وقت پیش است، مال بیست سال پیش است، برای خودم یك مرتبه اتفاق افتاد، یك مرتبه یا دو مرتبه.
شما دارید در یك بیابانی حركت می‌كنید. یك مرتبه یك حیوان درنده‌ای بیاید فرض بكنید كه در قبال شما قرار بگیرد برایتان چه مسئله‌ای پیش می‌آید؟ تمام است دیگر، از آن حالتان آن موقع یك عكسی بردارید، اگر بشود حفظش كنید در یك كامپیوتر، در مغزتان، نفستان، قلبتان، در آن جا نگهش دارید، سیوشsave) ) كنید، بعد ملاحظه كنید با آن تصورات دیگری از مرگ، ببینید زمین تا آسمان تفاوت می‌كند! تفاوتش در چیست؟ در حقیقت و مجاز. آن حال حال حقیقی است، بقیه حالات مجازی.