سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (2)

همه ما حالا تصور مرگ را داریم یا نه، یك روزی می‌میریم. بله، این شتر در خانه هر كسی است كه می‌نشیند، این كاروانی می‌رویم و خوب بلدیم ولی همه ما داریم مجاز می‌گوییم.

حقیقت كی است؟ واقعیت كی است؟ آن وقتی است كه نگاه كنیم و ببینیم ارتعاش دستگاه مانیتور دارد دیگر كم كم فلت flat)) می‌شود، هان! آن موقع كه یك همچنین چیزی با چشممان داریم می‌بینیم آن حال خیلی حال خوبی است، اصلا خیلی به انسان حال می‌دهد، به قولی آدم حال می‌كند، بیاید نگاه كند وَ كانَ يَوْماً عَلَى الْكافِرِينَ عَسِيراً¹ به به، آن وقت وقتی است كه آدم نگاه كند آن شخص فاسق، آن كسی كه در این دنیا عمرش را گذرانده، بیاید یك دوربین بردارد، دوربینی كه می‌تواند آن ما فی الضمیر را بیاورد نشان بدهد، در آن وقت اصلا دلش می‌خواهد كسی را ببیند؟ دلش می‌خواهد به كسی سلام كند؟ زنش می‌آید پیش او رویش را برمی‌گرداند، دیگر تمام شد، تو زن منی برای وقتی كه زنده‌ام، وقتی مردم می‌خواهی چكارت كنم؟ می‌خواهم چكارت كنم؟ مردم دیگر! تو برادر منی برای وقتی كه زنده‌ام می‌آیم منزل تو و تو می‌آیی منزل من، الان كه دیگر ... تو پدر منی، تو مادر منی، تو رفیق منی، تو شریك منی، چیه؟! تمام شد! الان جان من مطرح است، شما دارید با من سلام و علیك می‌كنید، دارید به من نوید می‌دهید كه خوب می‌شوی فلان، بابا دارد می‌ایستد، چی چی می‌گویی دیگر درد تمام می‌شود؟ آن دو سه ثانیه آخر كه دیگر استپ () (stop ایست)، فاتحه، بیاورید ملافه بكشید روی او و زود ببرید دفنش كنید كه دیگران متأذی نشوند، همان موقع، همان دو سه ثانیه آخر، این همان فزع اكبر، تازه این هنوز به آن چه كه در مافی‌الضمیر است نرسیده، فقط به یك قسمت، دو درصد از مسئله، پنج درصد از مسئله كه رفتن است، به این واقعیت رسیده، الان نمی‌شود با او حرف بزنی.