اتصال با سرور قطع شد. در حال تلاش مجدد...

امکان برقراری اتصال وجود ندارد.

اتصال توسط سرور رد شد.

در حال بارگذاری...
00:00:00
تصویر
افزودن به لیست علاقه مندی

سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (2)

14340
عنوان بصری
جلسات
نسخه عربی

سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (2)

2
  •  

  •  

  • أعوذ باللَه من الشيطان الرجيم‌

  • بسم اللَه الرحمن الرحيم‌

  • الحمد لله رب العالمين و الصلوة و السلام على سيدنا و حبيبنا

  • اباالقاسم محمد و على آله الطيبين الطاهرين

  • و اللعنة على اعدائهم اجمعين‌

  •  

  •  

  • به دنبال مطلب جلسه گذشته، در تتمه بحث شرح فقره دعای ابوحمزه ثمالی كه حضرت در اینجا به پروردگار عرضه می‌دارد:

  • اذَا رَأیتُ مَولای ذُنُوبِی فَزِعتُ، وَ اذَا رَأیتُ كَرَمَكَ طَمِعتُ.

  • پروردگارا، وقتی كه به گناهان خودم نگاه می‌كنم به وحشت می‌افتم، و نگرانی عمیق و یأس از مآل مرا فرا می‌گیرد وقتی به گناهان خودم نگاه می‌كنم؛ و وقتی به كرم و لطف تو نگاه می‌كنم شوق و طمع در من زنده می‌شود و پویا می‌شود و مرا به سمت تو حركت می‌دهد.

  • در شبهای ماه مبارك، راجع به این فقره مطالبی خدمت رفقا عرض كردیم كه لابد كم و بیش دوستان از ماحصل و نتیجه این مسائل مطلع هستند، تمام صحبت و مطلبی كه روی آن در آن شبها تكیه داشتیم و همین طور در جلسه قبل، این مطلب بود كه امام علیه‌السّلام در خطاب به پروردگار و در عرض حال به پروردگار شوخی ندارد، شوخی نمی‌كند، واقعیت را می‌گوید و هیچ كس از امام، صادق‌تر و راستگوتر و مطلبش به واقع نزدیكتر نیست، امام معصوم علیه‌السّلام كلامش معصوم است.

  • ما مطالب خلافی می‌گوییم، اشتباه می‌كنیم، در صحبت‌هایمان یا به دروغ یا به غیر دروغ، به سهو و به خطا و به واسطه جهالت‌مان، مطالب‌مان كم و زیاد می‌شود، در مسائل‌مان افراط و تفریط می‌كنیم، مخصوصاً شعرا كه در آیه قرآن هم می‌فرماید: وَ الشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغاوُونَ‌1 آن افرادی كه در غوایت هستند، غاوی یعنی شخصی كه در غوایت است و در جهالت است و در ضلالت است و در گمراهی است، اینها دنبال شعراء راه می‌افتند، در واقع آنها دنبال شعرا هستند و شعرا هم به دنبال آنها، به همدیگر نان قرض می‌دهند!

  • شعرا در اشعارشان هر چرند و پرند و مزخرفی را می‌گویند، كاری ندارند به این كه حالا درست است یا نه، به قول معروف از كاه، كوهی می‌سازند و یا اینكه كوه را به كاه تبدیل می‌كنند و شعر در اینجا به معنای تخیل است، یعنی قوه واهمه و متخیله كه آن معنای مورد نظر را به معنای غیر واقعی جلوه می‌دهد، این كاری است كه شاعر می‌كند، یعنی قوه متخیله شاعر می‌آید و این مسائل را انجام می‌دهد، البته همه هستند و به شعر تعلّق ندارد، همه افراد هر چه از حقیقت دورتر باشند، در این مسئله آسیب‌پذیرترند.

    1. سوره الشعراء« ٢٦» آيه ٢٢٤