سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (2)

گفتم: خوب ببینید این را عمل خالص می‌گویند، عمل خالص این است، حالا این عمل شما برایتان می‌ماند، این می‌ماند. اگر یك ذره در دل شما این باشد كه این كاری كه الان ما كردیم، این زحمتی كه كشیدیم، این تایپی كه كردیم، این دست خطی كه فرض كنید آوردیم، در این تحقیقی كردیم راجع به آن، چه كردیم، چه كردیم! پدر خودمان را در آوردیم و به این وضعیت رساندیم، چرا باید به اسم فرض بكنید یك شخص دیگری باشد؟ نه، فایده‌ای ندارد، نتیجه‌ای دیگر ندارد، این نتیجه‌اش همینی می‌شود كه بر فرض اگر اسمتان را هم نخواهید بگذارید ببینید خیلی مطلب دقیق است همینی كه دلتان خوش است این كافی است برای اینكه باختید، ولو اینكه اسمتان را نگذارید. بگویید نه اسم ما نباید باشد، ما می‌خواهیم اخلاص داشته باشیم، ما نمی‌خواهیم باشد، بله بسیار خوب، این یك مرتبه ولی در دلتان هم خوشتان نمی‌آید ولو اسمتان نیست، ولی همین كه در دلتان است ما این كار را كردیم، ما این زحمت را كشیدیم و ما این مطالب را از نوشتجات در آوردیم و به صورت طبع و نشر آماده كردیم، این را چه می‌كنید؟ این یك مسئله است، كه بالاخره در اینجا این گیر قضیه است، لذا باید به دنبال این باشیم كه این یكی را برطرف كنیم.

دیدم نه، الحمدلله بسیار صاف، پاك، خالص، صادق آمدند گفتند: نه آقا شما هر اسمی‌كه ... همین كه از آقا درآمده همین برای ما بس است، بقیه را همین كار را می‌كنیم.

گفتم: آفرین! این را من می‌خواستم كه آن چه را كه هست در آن خلوص باشد، آن چه را كه هست در آن ایمان باشد، آن چه را كه هست در آن اعتقاد باشد، این كه چه در می‌آید ملاك نیست، آن كه به این جا مربوط است این را باید درست كنیم. این مطلب است.

امام سجاد علیه‌السّلام می‌فرماید: موقعیت من این است، من در حالت فزعم، در حالتی كه امام علیه‌السّلام گناه نكرده، امام علیه‌السّلام كار خلاف انجام نداده. در هفته گذشته خدمت رفقا عرض شد كه آن چه را كه انسان انجام می‌دهد، آن عمل خارجی ملاك نیست، آن نیت انسان در این مسئله پیش پروردگار مورد توجه و مورد لحاظ است.