سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (2)

آن جا برای آن فرد بیچاره بازی درآوردی و فلان، اینجا می‌خواهی ما را دور بزنی؟ خیال كردی این جا دنیا است؟! بیاییم آن نَفسَت را درآوریم و نشانت بدهیم و المأمور معذور كه آن جا می‌گفتی، به تو بگوییم در چه وضعیتی گفتی؟ بیاییم به تو نشان بدهیم در هنگام انجام عمل خلاف و جنایت، تو در چه تفكراتی بودی؟ و در چه تخیلاتی بودی؟ ما را داری گول می‌زنی؟ ما ملائكه را؟ بفرما این شناسنامه تو، این نفست و این موقعیت تو، چه می‌گویی؟ حالا چه می‌گویی؟ ما را داری گول می‌زنی؟ روز قیامت داری من ملائكه رقیب و عتید را گول می‌زنی؟ ما را می‌خواهی فریب بدهی؟ این پرونده تو، بفرما، پرونده‌ای كه دیگر در آن نمی‌شود دست كاری كرد، پرونده‌ای كه نمی‌شود در آورد و محوش كرد و سند و اینها را از بین برد، پرونده، بفرمایید

كَفى‌ بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيباً¹ نیاز ندارد آن جا دادستانی بیاید و قاضی بیاید و محكمه‌ای تشكیل بشود كَفى‌ بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيباً خودت بنشین ملاحظه كن، ما هم می‌رویم كنار، مای ملائكه می‌رویم پی كارمان، بفرمایید، این تو و این هم پرونده‌ات، می‌توانی عوضش كن! می‌توانی اعداد را عوض كن! بالا و پایین كن! می‌توانی یك عدد را صفر كن! یك عدد را یك میلیون بكن! اگر می‌توانی بكن دیگر! می‌توانی بیایی آن حرفی كه گفته نشده بگویی زده شده؟ آن حرفی كه زده نشده بگویی گفته شده؟ آن كاری كه انجام ندادی ...، بیا هر كار دلت می‌خواهد بكن! بفرما، هر كاری دلت می‌خواهد بیا انجام بده!

كَفى‌ بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيباً ما اینجا نه دادستان داریم، نه محكمه داریم، نه قاضی داریم، هیچی نداریم، خودت و خودت، خودت و خودت.

این چیست؟ این حقیقت است، یعنی در روز قیامت انسان وقتی كه به آن واقعیتی می‌رسد كه دیگر نمی‌تواند آن را بپوشاند، در این دنیا می‌پوشاند، من این طور بودم، نمی‌توانستم، این اشكال را داشتم، اگر آن جور می‌كردم آن جور بود، از این مسائل خب همیشه هست و برای همه هست، از این بهانه‌ها همیشه هست، از این فرار كردن از حقیقت‌ها همیشه هست.