سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (2)

چون در این دنیا همیشه با حقیقت توأم بودند، نیامدند جلوی حقایق را بپوشانند، نیامدند هی خودشان را گول بزنند، نیامدند هی برای افراد خودشان را موجّه كنند، همانی كه هستیم، همان را برویم بگوییم: من این هستم، نیامدند آن عبایی و قبایی كه بر قامت آنها روا نیست آن را بپوشند و به صورت دیگر جلوه كنند، همانی كه هست، همانی كه واقعیت، من همین وضع را دارم، من همین موقعیت با همین علم، با این تقوی، با این كیاست، با این درایت، با این موقعیتش، همینی كه شما دارید می‌بینید، بیش از این نه، درست! وقتی هم می‌روند پیش خدا می‌گویند: خدا ما همین بودیم، ما همین هستیم، كسی را گول نزدیم، كسی را فریب ندادیم، ما همینیم، این خیلی مشكل نیست.

علت اینكه در روز قیامت‌ يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ* وَ أُمِّهِ وَ أَبِيهِ* وَ صاحِبَتِهِ وَ بَنِيهِ* لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ‌¹ برای هر كسی پرونده خاص خودش است، به دیگری مربوط نیست، كاری است كه باید برود دنبالش‌ لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ‌ هر كسی در آنجا موقعیتی دارد كه همان بسش است، دیگر نمی‌تواند سراغ دیگران آقا حال شما چطور است؟ خوب چه شد؟ پرونده تو به كجا رسید؟ قضات و محكمه نمی‌دانم برود دیوان عالی روز قیامت تو را تبرئه فرمودند؟ یا اینكه نه، تو را گرفتار حكم كردند، نه آقا! این اصلا به فكر دیگری نیست، در فكر دیگری نیست! و در آن جا می‌فهمد كه در این دنیا كه بوده است، بی‌خود دل به این و آن داده و هی بار دیگران را بر خودش اضافه كرده، بیخود در جایی كه نباید تعلق ببندد، تعلق بسته و همان تعلق بستن آن طرف كارش را مشكل كرده، بیخود نسبت به بعضی‌ها دلسوزی می‌كرده كه همان دلسوزی كار او را در آن جا گیر انداخته! بیخود نسبت به بعضی از مطالب زیاده روی و افراط می‌كرده در حالتی كه همین افراط او را از رسیدن به نعمت‌ها باز داشته و او مكلف به این افراط نبوده، آن مكلف به این جان‌كندن در این دنیا نبوده، آن مكلف به این زیاده روی نبوده، او مكلف بوده در یك حد معمول بیاید رزق و روزی بیاورد برای زن و بچه‌اش، چرا بلند شد بخاطر حرف این و آن خودش را و عمرش را تلف كرد و به مسائلی انداخت كه خدا در تحت تكلیفش نگذاشته؟! چرا؟! چرا؟!