سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (2)

زندگی فردا چه بشود؟ اگر یك روزی بیاید ....!، بابا اگر یك روزی بیاید، خب تو كه الان زنده‌ای، خدا الان روزی داده فردا هم همین طور، چه فرق می‌كند؟ چرا برای چیزی كه خدا در اختیار انسان قرار نداده آن سرمایه صرف اینها بشود؟! نتیجه آن چیست؟ حالا یكی یكی به تمام این واقعیات .... ای داد بیداد عمرم رفت! ای داد بیداد آن سرمایه از بین رفت، ای داد بیداد وقتی كه باید برای خودم می‌گذاشتم ... .

أمیرالمؤمنین علیه‌السّلام به مالك اشتر چه فرمود؟ فرمود: این حكومتی كه تو داری می‌روی، این حكومت را از خود نبین، از من ببین. من علی تو را برای مصر فرستادم. همان كسی كه تو را فرستاده برای مصر و این برنامه كه الان در نهج‌البلاغه موجود است و تمام افراد باید از اول تا آخر این را مطالعه كنند و مرتب مورد توجه قرار بدهند، همان علی می‌گوید: بهترین اوقات خودت را برای ارتباط خودت با خدا بگذار.

این طور نیست كه همه‌اش باید به مردم بپردازی! مردم هم یك سهمیه دارند، مگر چه خبرت است؟ یك نفری، یك نفر یك امكان، یك استعداد و یك عصب و یك قلب و یك ریه و یك مغز و اینها محدود است، چه كار می‌خواهی بكنی؟ پس ارتباط تو با خدا چه می‌شود؟

برو این قدر كار كن برای مردم كه بمیری!! نه، من یك همچنین چیزی نگفتم، برو یك وقتی برای مردم بگذار، این وقتت مشخص باشد، در خانه‌ات را نباید ببندی و فقط برای پولدارها باز كنی، دفتر و رئیس دفتر نباید آن جا بگذاری و وقت سه ماهه و چهار ماهه بدهند و بعد هم تشكیلات اداری، نه، بین فقیر و بین غنی، بین زورگو و بین زیرسلطه، در نزد تو یكسان باید باشد، در منزل باز و به نوبت تشریف بیاورید، به نوبت تشریف بیاورید، این جوری رسیدند، رسیدند. سر وقت ظهر كه شد دیگر وقت نماز است، درب تعطیل، بلند شوید بروید نماز بخوانید.