سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (2)
چگونه امام سجاد علیه السلام با وجود دارا بودن مقام عصمت مطلقه به خود نسبت گناه می دهند. شرح فقره: اذا إذا رأیت مولای ذنوبی فزعت و إذا رأیت کرمک طمعت از دعای ابو حمزه ثمالی. 1 کلام امام معصوم علیهالسلام عین صدق و واقع بوده و امام در خطاب با پروردگار متعال مسامحه و شوخی نمیکند. 2 تفسیر آیه شریفه «و الشعراء یتبعهم الغاوون» 3 مدح و تمجید ائمه علیهمالسلام نسبت به افراد بر اساس موقعیت فعلی آنها میباشد نه گذشته یا آینده ایشان. 4 علیابنابیحمزهبطائنی وکیل امام موسیبنجعفر علیهماالسلام با انکار ولایت و امامت امام رضا علیهالسلام مورد لعن حضرت و شیعیان واقع شد. 5 ظروف و شرایط خارجی مانع از به فعلیت رسیدن ظاهری بسیاری از خصوصیات و رذائل نفسانی که در کمون ذات افراد قرار دارد میشود. 6 پیامبراکرم صلی اللَه علیه وآله وسلم در مدح حسانبنثابت به خاطر سروده نغز او در روز غدیر میفرمایند: در سرودن این اشعار روح الامین در قلب تو دمید و تو مؤیّد به روح الامین هستی مادامی که با ما اهل بیت میباشی. 7 از جمله افرادی که پس از رحلت پیامبر اکرم صلی اللَه علیه وآله وسلم علی رغم اعتراف به ولایت امیرالمومنین علیه السلام در روز غدیر میل به سمت خلفاء پیدا کرد حسانبنثابت بود. 8 ذکر تشبیهی لطیف در بیان کیفیت زنده شدن روح و قلب افراد. 9 فزع در کلام امام سجاد به چه معنایی میباشد؟ 10 بیان علت و کیفیت فزع انسانها در روز قیامت بر اساس آیه ((لایحزنهم الفزع الاکبر(( 11 تفسیر آیه شریفه ((و کفی بنفسک الیوم علیک حسیبا(( 12 فرار انسانها از واقعیت و حقیقت وجودی خویش در دنیا سبب فزع ایشان میشود. 13 شرح و تفسیر کلام امیرالمومنین علیهالسلام به مالک اشتر به عنوان حاکم مصر: بهترین اوقات خود را برای ارتباط با پروردگار قرار بده 14 صاحب اختیار و قیم دین امام معصوم علیهالسلام میباشد و هر یک از افراد تنها باید براساس وظیفه و تکلیف خویش عمل نموده از دلسوزیها و انجام امور خارج از تکلیف خودداری کنند. 15 بیان احوال افراد فاسق و کافر در هنگام قبض روح شدن. 16 چگونه امام سجاد علیهالسلام با وجود دارا بودن مقام عصمت مطلقه و صدق محض در گفتار به خود نسبت ارتکاب گناهان میدهند؟ 17 سخن استاد طهرانی در ارتباط با لزوم داشتن خلوص نیت در انجام کارها. 18 اعمال خارجی افراد ملاک حسن و قبح و عقاب و ثواب ایشان نبوده بلکه نی
مرتب سازی:
سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (2)
2أعوذ باللَه من الشيطان الرجيم
بسم اللَه الرحمن الرحيم
الحمد لله رب العالمين و الصلوة و السلام على سيدنا و حبيبنا
اباالقاسم محمد و على آله الطيبين الطاهرين
و اللعنة على اعدائهم اجمعين
به دنبال مطلب جلسه گذشته، در تتمه بحث شرح فقره دعای ابوحمزه ثمالی كه حضرت در اینجا به پروردگار عرضه میدارد:
اذَا رَأیتُ مَولای ذُنُوبِی فَزِعتُ، وَ اذَا رَأیتُ كَرَمَكَ طَمِعتُ.
پروردگارا، وقتی كه به گناهان خودم نگاه میكنم به وحشت میافتم، و نگرانی عمیق و یأس از مآل مرا فرا میگیرد وقتی به گناهان خودم نگاه میكنم؛ و وقتی به كرم و لطف تو نگاه میكنم شوق و طمع در من زنده میشود و پویا میشود و مرا به سمت تو حركت میدهد.
در شبهای ماه مبارك، راجع به این فقره مطالبی خدمت رفقا عرض كردیم كه لابد كم و بیش دوستان از ماحصل و نتیجه این مسائل مطلع هستند، تمام صحبت و مطلبی كه روی آن در آن شبها تكیه داشتیم و همین طور در جلسه قبل، این مطلب بود كه امام علیهالسّلام در خطاب به پروردگار و در عرض حال به پروردگار شوخی ندارد، شوخی نمیكند، واقعیت را میگوید و هیچ كس از امام، صادقتر و راستگوتر و مطلبش به واقع نزدیكتر نیست، امام معصوم علیهالسّلام كلامش معصوم است.
ما مطالب خلافی میگوییم، اشتباه میكنیم، در صحبتهایمان یا به دروغ یا به غیر دروغ، به سهو و به خطا و به واسطه جهالتمان، مطالبمان كم و زیاد میشود، در مسائلمان افراط و تفریط میكنیم، مخصوصاً شعرا كه در آیه قرآن هم میفرماید: وَ الشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغاوُونَ1 آن افرادی كه در غوایت هستند، غاوی یعنی شخصی كه در غوایت است و در جهالت است و در ضلالت است و در گمراهی است، اینها دنبال شعراء راه میافتند، در واقع آنها دنبال شعرا هستند و شعرا هم به دنبال آنها، به همدیگر نان قرض میدهند!
شعرا در اشعارشان هر چرند و پرند و مزخرفی را میگویند، كاری ندارند به این كه حالا درست است یا نه، به قول معروف از كاه، كوهی میسازند و یا اینكه كوه را به كاه تبدیل میكنند و شعر در اینجا به معنای تخیل است، یعنی قوه واهمه و متخیله كه آن معنای مورد نظر را به معنای غیر واقعی جلوه میدهد، این كاری است كه شاعر میكند، یعنی قوه متخیله شاعر میآید و این مسائل را انجام میدهد، البته همه هستند و به شعر تعلّق ندارد، همه افراد هر چه از حقیقت دورتر باشند، در این مسئله آسیبپذیرترند.
- سوره الشعراء« ٢٦» آيه ٢٢٤