سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (3)

الحمدلله منت دارند بر سر ما بزرگان و اولیای خدا و لطف پروردگار كه واقعاً این مطالب را بزرگان در اختیار ما گذاشته‌اند. اتفاقاً این را خدمت رفقا بگویم: هر روز كه می‌گذرد من احساس می‌كنم كه، واقع احساس می‌كنم كه از عهده شكر آن لطف بزرگان و كرامت بزرگان ما نمی‌توانیم برآییم، واقعاً ها، واقعاً شما دیدید و احساس كردید، تجربه متابعت از بزرگان را در این مسائل خودتان مشاهده كردید و بالاخره گاهی اوقات برای انسان یك ندامت‌هایی پیدا می‌شود، یك ندامت‌هایی پیدا می‌شود كه ای كاش این كار را می‌كردم! ای كاش آن كار را نمی‌كردم! ولی انسان می‌بیند كه نه، ندامت ندارد باز است، چون عمل كرده به آن چه را كه فرمودند، عمل كرده به آن چه را كه دستور دادند، عمل كرده به آن چه را كه آنها بیان كردند، خیالش هم راحت است، مشكلی هم ندارد و راهش راهی است برای او تعیین شده، قضیه اینها مال چیست، این‌ها مال چیست؟ اینها مال همان كیفیت ارائه مطلب است دیگر، كیفیت ارائه مسئله است والا همین مطلب را كسی دیگری جور دیگری بیان می‌كند و افراد را به دنبال همان می‌برد و یك مرتبه می‌زند بر سر، ای وای! بعد از گذشت مدتها ای وای ما اشتباه كردیم، ما پشیمان شدیم! ولی اگر انسان همیشه به دنبال نه مطلب این و آن بلكه به دنبال مطلب‌

بزرگان باشد كه پشیمانی دیگر ندارد، اشتباه كردیم دیگر ندارد، درست؟! متوجه عرضم كه هستید!

اینها مال چیست؟ اینها مال این است كه آنها آمدند راه ما را آسان كردند، ما را از دغدغه درآوردند، بیا دنبال ما، بارت را بیانداز بر گردن ما، بی خیال، راحت، مسئولیت چیست؟ دیگر بر عهده خودشان است، بیا دنبال ما راهت را راحت می‌كنیم، دیگر عذاب وجدان بعد از گذشت ده‌ها سال نداری، دیگر عذاب وجدان بعد از گذشت این مدت نداری، دیگر هی خودت را نمی‌خوری، نمی‌گویی ای وای، از اول همین راه را به نحو آن چه كه مورد رضای حق است پیمودی و مسئله، دیگر برای تو تبعاتی ندارد.