سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (3)

یك قضیه‌ای بود كه تعریف كردم یك دفعه برای رفقا، بله، ایشان بعد فرمودند، بعد از آن جریان با خودمان گفتیم، رو به آن شخص كردیم ولی نگفتیم، اسم نیاوردیم، كه با همه بله با ما هم بله، آخر ما كه دیگر ... دست شما درد نكند، اگر این است پس دیگر قضیه صورت دیگری خواهد گرفت.

حالا اگر با همه بله، دیگر با امام رضا كه نمی‌شود گفت بله یا فرض كنید با سید الشهداء، امام حسین و أمیرالمؤمنین وملائكه و اینها خلاصه، با اینها دیگر نمی‌شود كه آدم ... اگر آدم بخواهد با آنها این چنین رفتار كند معلوم می‌شود آنها را هم نشناخته، اگر می‌شناخت كه این جوری نمی‌كرد، این رفتار را نداشت و این خصوصیت را نداشت! پس وضعیت ما این است. منتهی با همین كیفیت ما می‌آییم دعای كمیل می‌خوانیم. در دعای كمیلمان گریه می‌كنیم، صدامان را بالا می‌بریم.

عرض كردم خدمتتان، دعای كمیلمان را هم كه گفتم. یك جا بودیم، زیارت رفته بودیم، زیارت حضرت زینب، همین امسال تابستان رفته بودیم، مشرف شده بودیم، شب جمعه رفته بودیم، دیدیم یكدفعه گروهی می‌خواهند بیایند دعای كمیل بخوانند در صحن و بعد هم عكس بگیرند، فیلم بگیرند، عكس بگیرند نشان بدهند، آن آقا هم هی پشت بلندگو می‌گفت: آقایان بیایید، عكستان را نشان می‌دهند درتلویزیون! قرار است امشب یا دیگرخلاصه فردایش یا همان موقع قرار است نشان بدهند. خلاصه یكی یكی جمع می‌شدند. بعد یكدفعه دیدیم كه جمعیت آمدند و زیاد هم آمدند و خلاصه آمدند و نشستند، حالا وقتی كه می‌خواهد دعا بخواند باید رو به قبله بنشیند و دعا بخواند دیگر، اینها با این آقا نشسته بود و جمعیت همه پشت به قبله به آن طرف، می‌گفتند چون دوربین گذاشته چون دوربین در این وضعیت است، نمی‌توانیم دوربین را عوض كنیم لذا استثناءً دعا پشت به قبله عیب ندارد، بخاطر دوربین، خیلی مثل اینكه اخلاص دعا آنچنان رفته بود، از گنبد هم گذشته بوده و مثل اینكه عرش خدا را سوراخ كرده بود، خلاصه این اخلاص ...! آدم برای این اخلاص باید جان بدهد، عرض كنم كه وقتی كه می‌بیند واقعاً چون قضیه نور و از این تشكیلات دوربین و این چیزها، مقتضی نیست كه شما برگردید! حالا استثناءً امشب پشت به قبله بخوانید ولی بدانید كه باید دعای كمیل را رو به قبله خواند و هی می‌گفت؛ یعنی دو دفعه گفت كه حالا ما رو به قبله نیستیم به خاطر این محذور است، آنهم چه محذوری!! دعای رو به قبله كه مستحب است! این محذورها گاهی جلوی واجب را هم می‌گیرند، نه تنها جلوی مستحب گاهیجلوی واجب را هم می‌گیرند، محذور محذور است دیگر، بالاخره در هر جایی نفس برای ارائه خودش دلیل می‌آورد! بله و شب جمعه است، شعائر است و نمی‌دانم! بله، بله، بعد هم پخش می‌شود و همه می‌بینند و این خوب هر چه بهتر! آقایی كه دارد می‌خواند و صدایش را هم بالا می‌برد و در دوربین هم نگاه می‌كند كه اینها خلاصه، موقعیت این بهتر جا بیافتد و افراد هم ببینند. و بعد این باعث می‌شود كه حالا رو به قبله هم نشد كه نشد. پشت به قبله هم باشد، ملائكه كه می‌شنوند خوب یكخرده بیشتر داد می‌زنیم كه بهتر بشنوند! خوب اینها هم می‌شنوند و مشكلی دیگر در این صورت نیست، التفات كردید؟! اینها همه به خاطر آن چهره واقعی است، آن چهره واقعی كه هی در دعای كمیل می‌گفته یا ربِ یا رب و اوهو اوهو هم می‌كنیم، كشكی است! همه خیال می‌كنند راستكی داری گریه می‌كنی و به اندازه بال پشه هم در چشمات اشك نیست، درست آن اوهو اوهوها الآن خودش را نشان می‌دهد، حالا كه اگر بایستی رو به قبله بنشینی، نه، چون دوربین وضعیتش، وضعیتی نیست كه من بتوانم بنشینم، از خیر رو به قبله گذشتم و به وصال دوربین برسم، آن را عشق است، حالا او به قبله و غیر قبله، بر هر كسی كه قبله آورده فلان، من فعلًا باید به این قضیه بخواهم برسم، آن چهره واقع، هان، ببینید تمام شد! همین كه شما دیدید، خداحافظ! معطل نكنید، معطل كنید باختید، تا نگاه می‌كنی این نمی‌خواند، این با آن حساب و كتاب نمی‌خواند، این با آن برنامه نمی‌خواند، تمام شد.