سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (3)

بسیاری از افراد كه در دیدگاه مردم دارای مراتبی از قدس و تقوی هستند، بنده تمام اینها را آزمایش كرده‌ام و تمام اینها راتجربه كرده‌ام و دیده‌ام، نخیر، همه اینها تئاتر بوده، همه تئاتر بوده، محك، محك خوبی است و تجربه، تجربه نتیجه بخشی است كه انسان ببیند آیا آن چه را كه با افراد در ارتباط است، ملكه‌اش شده یا حال است، می‌آید و می‌رود، این چیزها حال است، این مسائل حال است، آقا انسان كه دیگر همیشه نمی‌تواند خودش را بگیرد، ولی بعضی‌ها هستند كه، بعضی‌ها آن چنان دیگر توی تئاتر بازی و فیلم رفته‌اند كه‌اصلًا خودشان فیلم شدند، یعنی اصلًا وجود شده وجود ثانوی، این قیافه و اطوار و طرز حرف زدن و حرف زدن ....

مرحوم آقا می‌فرمودند: ما یك دفعه مشهد مشرف شده بودیم، حرم مشرف بودیم، یكی از آقایان را دیدیم، البته هنوز هم حیات دارند، بالاخره خب این آقایان وقتی كه حرم مشرف می‌شوند تنها كه نمی‌توانند بروند! نمی‌شود! اصلًا زیارت قبول نیست! حتماً بایستی كه یك بیست نفری، سی نفری، دور تا دور، این جوری خلاصه حرم مشرف بشوند، بالاخره یك حساب و كتابی دارد، هر چیزی یك حساب و كتابی دارد، بنده خدا امام رضای ما چقدر هم مظلوم است، خلاصه ایشان حرم زیارتش را كرده بود، با این بیست سی نفر و زیارت مقبوله، بله، بعد ما هم البته این حرفها را بنده دارم می‌زنم! ایشان این حرفها را نزدند. اینها مال ما است. حواشی را خودتان حذف كنید، سانسور كردن و حذف و زوائدش دیگر با خود شما!! 

می‌گفتند: ما رسیدیم و می‌خواستیم مشرف بشویم، می‌خواستیم مشرف بشویم، یكدفعه ایشان گفتند: سلام علیكم، آن علیكش رسید تا كجا، ما هم گفتیم: علیكم السلام، حال شریف چطور است؟ الحمدلله، انشاءاللَه مؤید باشید، از این، خلاصه بگذریم، این مقدارش از ایشان بود، حالا تتمه‌اش را هم دیگر خود شما اضافه كنید، به هر مقدار معرفتی كه دارید و شناختی كه دارید، درست؟!