سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (3)

من یك وقت نشسته بودم، در كنار صحن نشسته بودم، یك دفعه دیدم كه، گاهی البته نه همیشه، گاهی می‌شود بعد از اینكه زیارت می‌كنیم می‌رویم مثلًا كناری می‌نشینیم، فرض كنید یك ساعتی، نیم ساعتی، روی این صحن‌ها، حجرات می‌نشینیم، یكدفعه دیدیم چند نفر از این خانم‌ها آمدند پیش ما و گفتند: آقا قبر مرحوم آقا شیخ حسنعلی نخودكی كجاست؟ می‌خواهیم برویم، من گفتم: مرقد امام رضا آن جاست. آنها فكر كردند ما نشنیدیم، دوباره گفتند ما منظورمان مرحوم آقا شیخ حسنعلی نخودكی است، بنده هم گفتم منظورم امام رضا است، گفتم امام رضا، دیگر فهمیدند قضیه چیست؟ خداحافظی كردند و رفتند. درست؟

وقتی كه انسان می‌آید در آن جا باید امام رضا فقط مورد نظر باشد! فقط او باشد، او، و همه چیز اوست، اگر مرحوم شیخ حسنعلی نخودكی و بالاتر از او و بسیار بالاتر از او امثال عرفای كملین و اینها، خاك پای این حرمند، از فیض این بقعه مباركه است كه آنها ارج و مقامی پیدا كردند و الا اگر آن قضیه نباشد با بقیه افراد تفاوتی ندارند، درست؟! از آن جا این عنایت شده و هر چه هست باید از آنجا باشد و انسان خدای نكرده حتی به قصد استقلال نباید در مزار اینها حضور پیدا بكند، نه، باید ببینید چون این الآن در كنف حمایت امام علیه‌السّلام قرار گرفته، دارد می‌رود، چون مورد عنایت و محبّت او قرار گرفته، او را به سمت خود می‌كشاند، این نكته را بایستی كه حتماً افراد، اشخاص، دوستانی كه وقتی می‌روند این مسئله را رعایت كنند و به دیگران این قضیه را باید تذكر بدهند، خلاصه مسئله، مسئله مهمی‌است و انسان چه خوب است كه حالا كه به زیارت ائمه علیهم السلام و اولیاء خدا مشرف می‌شود، سهم بیشتری را ببرد، سهم بیشتری را ببرد، حالا كه قرار بر این است كه یك نعمتی را تقسیم كنند، چرا انسان كاسه كوچك را در دست بگیرد و با آن ظرفیت محدود برود؟ شما كاسه بزرگ گرفتی به همان مقدار به تو آش می‌دهند، اگر یك دیگ با خودت بردی باز به همان مقدار می‌دهند، تمامی ندارد، مسئله تمامی ندارد، باید در زیارت ائمه علیهم السلام به جای گریه و زاری و در سر زدن، این فهم را باید بالا برد، اینجا بالا برود نصیب بیشتر است، حالا یا گریه می‌آید، حالت ابتهال و توجه و اینها می‌آید یا نمی‌آید.