سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (3)

عبد، عبد است در قبال مولا، چه در منزل مولا، چه بیرون از منزل مولا، چه مورد تخاطب مولا، چه پشت سر مولا و چه جلویش، عبد، عبد است و بنده، بنده است. در هر حال تفاوتی نمی‌كند، چون خود را عبد می‌بیند، هیچ گاه نشده یك بنده نظر استقلالی در خودش بیاندازد، شرائط به او اجازه نمی‌دهد، مسائل به او اجازه نمی‌دهد، شاید اگر شرایط تغییر پیدا كند آن هم به همان بلیه گرفتار بشود و موقعیت خود را فراموش‌كند، این احساس واقعیت مطلب بسیار مهمی است كه در جلسه قبل دیگر من نتوانستم ادامه بدهم، دیگر حالم اقتضا نكرد و این مطلب ناتمام ماند.

ببینید ما در آن موقعیت واقعی كه قرار داریم موقعیت ما موقعیت استكبار است، دروغ می‌گوییم آقا ما كسی نیستیم، صاف بی رودربایستی دروغ می‌گوییم، دروغ می‌گوییم كه آقا ما در قبال پروردگار چیزی نیستیم، دروغ می‌گوییم كه هر چه هست‌ وَ ما بِكُمْ مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنَ اللَه‌¹ نه این حرفها نیست، البته دروغ داریم تا دروغ، بعضی‌ها خوب صد درصد است، بعضی‌ها هفتاد درصد است، بعضی‌ها شصت درصد است، بعضی‌ها سی درصد است، تفاوت دارد! این كه عرض می‌كنم دروغ می‌گوییم بخاطر اینكه خواستم خیلی صریح صحبت كنم، دیگر در لفافه و پرده و اینها نباشد، نه، بالاخره مراتب مختلف در اینجا فرق می‌كند، از حالات و سكنات همه ما هم پیدا است، از وضعیت ما پیدا است، انشاءاللَه در راه صلاح هستیم، باید در راه صلاح باشیم. اگر نباشیم كه خوب اینجا نمی‌آییم و از این مطالب بحث نمی‌شود، صحبت نمی‌شود، برای همه این راه باز است، منتهی خوب بعضی از افراد این راه را انتخاب نمی‌كنند و راه دیگری را انتخاب می‌كنند، خوب طبعاً این مطالب به گوش نمی‌رسد و جور دیگری می‌رسد ولی نه، واقعاً انسان اگر در راه صلاح باشد این خودش افتخار است، افتخار است، بیاید دروغ خودش را به صدق تبدیل كند، افتخار است كه بیاید نفاق خودش را به صفا و خلوص تبدیل كند! افتخار است كه بیاید آن مكر و حیله‌های نفس را و آن خصوصیات نفسانی و تمایل و میل به مسائل دنیا را به تمایل و اتكا و ركون بر حقایق عالم آخرت بخواهد برگرداند، این افتخار است واین افتخار نصیب كسی نمی‌شود و واقعاً باید به فكر بود و متوجه بود كه انسان را از دست ندهد كه فرصت «فأغتنم الفرص فانها تمرّ مرّالسحاب» از فرصتها باید استفاده كنید! مغتنم بشمرید كه فرصت مانند ابر می‌آید و می‌رود بدون اینكه زمینی از فیضان بارش آن ابر بخواهد بهره‌مند بشود این فرصتها را باید غنمیت شمرد.