جایگاه ریاضت‌های شرعیه نفسانیه در مکتب عرفان

 یك وقتی در كتاب، در جایی می‌خواندم كه یكی از بزرگان كه اتفاقاً صاحب كرامات بود و خیلی مراتب علمی داشت، از علمای قزوین، مرحوم آقا سید علی قزوینی، صاحب حاشیه بر قوانین، یك حاشیه بر قوانین دارد ایشان كه آن زمان كه ما قوانین می‌خواندیم، حاشیه سید علی اصلًا خیلی ممتاز بود از بقیه تعلیقات و حواشی كه بر قوانین می‌زدند، بله و همین طور كتابی دارد ایشان در شرح معالم، بسیار بسیار كتاب نفیسی است و تحقیقانه نوشته و خیلی هم معلوم است كه اهل حال بوده كه بنده در همین كتاب اجماع از كتاب ایشان خیلی استفاده كردم، در همین شرح معالم، اخیراً هم یك چند جلدش چاپ شده، بسیار مرد بزرگی بود، خیلی مرد بزرگ و متضلّع و خبیر و نحریری بود.

 سید علی قزوینی، نزد ایشان خوب افرادی می‌آمدند، صحبت می‌كردند راجع به كتاب مثنوی و اینها، می‌گفت: نه، این فعلًا برای شما صلاح نیست و امثال ذلك، مردم عادی را خیلی منع می‌كرد از این، و خود ایشان بالای منبر همان مطالب را بدون اینكه نام ببرد برای افراد بیان می‌كرد. یكی از اشخاص در همان موقع، یك شب سرزده می‌رود منزل مرحوم، یك شب زمستانی بوده كه كرسی گذاشته بودند و زمستان بوده، می‌رود برای درخواستی، وقتی كه ایشان می‌رود برای او چایی بیاورد، میوه بیاورد، نگاه می‌كند می‌بیند مثنوی را ایشان روی دشك گذاشته، روی آنجایی كه نشسته بوده، مثنوی است و مثنوی مطالعه می‌كرده، وقتی كه می‌آید از ایشان سؤال می‌كند، شما كه افراد را از این كتاب منع می‌كنید، چطور خودتان دارید؟ دارید مثنوی مطالعه می‌كنید؟ ایشان می‌فرمایند: آخر این قدر مطالب این، بالا است، این قدر مطالب این، عالی است كه ما نمی‌توانیم این را در اختیار همه قرار بدهیم، ببینید این از این طرف، این جور دارد تمجید می‌كند و تعریف می‌كند، و این مطالب را خود ما باید اینها را مطالعه كنیم، این را هضم كنیم، این را تعدیل كنیم و بعد اینها را برای افراد به میزان آن افق و سعه ادراكی آنها و شعور آنها باید بیان كنیم.