خصوصیات ماه مبارک رمضان در دیدگاه اهل معرفت

 می‌كنند از او به عنوان سكوی پرش و رفعت و منیت خود استفاده می‌كنند، این مظلومیت امام حسین است، اما وقتی كه شما از آن طرف نگاه می‌كنید می‌بینید بزرگان وقتی كه جلسه روضه می‌گرفتند، می‌گفتند روضه ما بین الطلوعین است جا هم محدود است هر كسی می‌خواهد بیاید زودتر بیاید، بیش از این هم ما گنجایش نداریم، عكس و عكسبرداری و این خزعبلات اینها هم در این جا راه ندارد، دكور و دكوربازی و فلان و پرچم بازی و خوش آمدید و تشریف فرمایی آقای فلان و چه می‌كنیم و بالای منبر آقایانی كه وارد می‌شوند یكی یكی اسم می‌بریم این‌ها نیست، هان، اینها نیست، فقط روضه است، فقط اسم امام است، فقط اسم خدا است، فقط حدیث است، فقط ذكر مصیبت است، فقط یاد و ا حیاء ذكر است، همین و السلام، آن وقت چقدر این تأثیر دارد؟ این چقدر می‌تواند مؤثر باشد؟ چقدر می‌تواند در روح انسان اثر بگذارد؟ و انسان وقتی كه خارج می‌شود احساس كند؟

 لذا من چندی پیش به رفقا می‌گفتم افرادی كه در آبدارخانه كار می‌كنند، اینها در وقتی كه منبری صحبت می‌كند باید بیایند گوش بدهند، این طور نباشد كه تصور بكنند كه نه آن حساب و كتاب جدایی دارد برای خودمان و منبری هم برای خودش می‌گوید و مخاطب منبری مجلس و افراد هستند، نخیر، همه باید بفهمند كه منبری امروز چه تحویل داد، آن كسی كه در جای دیگر كار می‌كند كارش به جای خود، مأجور، محفوظ، ولی مهمتر از آن فهم است مهمتر از آن ادراك است، مهمتر از آن رسیدن به مطالب و مبانی است آن مهمتر است.

 لذا مرحوم آقا می‌فرمودند وقتی كه ذاكر شروع می‌كند همه دست از كار بكشند بنشینند گوش بدهند كسی صحبت نكند كسی حرف نزند، این مطالب مال همه است، این معلوم می‌شود كسی كه دنبال فهم است دكور نمی‌خواهد بسازد، دكور نمی‌خواهد درست كند، آن تشكیلات برای خودش بزنند و هر چه می‌خواهند حرف بزنند و رونق و هر چه هم صدا بیشتر باشد بهتر است دیگر، هر چه صدا بیشتر باشد می‌گویند منزل آقا صدایش بیشتر است، رونق آن بیشتر است، سر و صدا بیشتر است، این بهتر است، منبری بیچاره هم این جا برای خودش حلقومش را پاره كند، نه این غلط است همه باید استفاده كنند همه باید توجه كنند، بعد به جای خود هر كسی بیاید وظیفه خودش را انجام بدهد، این می‌شود آن مجلسی كه مجلس مورد نظر است و مورد توجه است نه سری نه صدایی نه فلانی نه پرچمی نه اعلانی نه چیزی.