خصوصیات ماه مبارک رمضان در دیدگاه اهل معرفت

دیروز ما در یك مجلس ختمی در تهران شركت كردیم در مسجد آقای آقا شیخ محمد، ایشان داشتند وعظ می‌كردند، صحبت می‌كردند، چقدر حرفهای خوب، حرفهای عالی، بسیار بسیار حرفهای مذكِر و منبِّه، كه شنیدیم كه بعضی از آقایان و اعلام و صاحب عزای مجلس فرموده بودند كه من تا به حال منبری به این متقنی و محكمی و پرمطلبی و استقامت نشنیده ام، همین، همین مطالبی كه باید در این مناسبات باید گفت و كسی نمی‌گوید، همین مطالب همین مطالب، آقا یك موبایلی زنگ می‌زند برمی‌دارد از این طرف حالا خجالت هم نمی‌كشد آخر بی فرهنگ، بی فرهنگ اگر جای دیگر هم می‌رفتی موبایلت را می‌بردی؟ دم در از تو نمی‌گرفتند؟ چقدر باید یك شخصی بی ادب و بی تربیت و نفهم باشد كه وقتی یك منبری دارد صحبت می‌كند موبایلش زنگ بزند و بعد هم هی شروع كند به حرف زدن!! حالا نزند در سرش بلكه شروع كند به حرف زدن، دوباره زنگ می‌زند، دوباره یكی از آن طرف، یكی از آن طرف، این فرهنگ ما است، این ثقافه ما است، كجای آن ادب است؟ كجای آن احترام است؟ این بی احترامی و اهانت به حق دیگران است، دیگران می‌خواهند مطلب بفهمند، می‌خواهند مطلب بشنوند، حواستشان را جمع كردند، افرادی كه در این جا آمده اند بیكار نبودند و از خانه خودشان فرار نكرده اند، آمده اند كه مطلب بشنوند، مسئله بفهمند، یك آدم بی تربیتی موبایلش زنگ می‌زند شروع می‌كند به حرف زدن همه اذهان متشتت می‌شود، رشته صحبت از دست متكلم درمی‌آید.

مرحوم قاضی رضوان اللَه علیه داشتند عصر جمعه صحبت می‌كردند می‌فرمودند برای انسان حتی یك صدایی كه می‌شنود ضرر دارد، همین كه داشتند صحبت می‌كرد از توی كوچه یكدفعه صدای تق آمد حالا یكی یك چیزی زده بود یا به دری چیزی زده بود گفت ببینید، ببینید این ضرر دارد همین صدا، صدا است ولی انسان در شرایطی است كه از هر چیزی بیشتر احتیاج به سكوت دارد، به آرامش دارد، یك دفعه می‌بینی صدای تق آمد همه چیز به هم ریخت، تشویش می‌آید بر انسان حاكم می‌شود، دیگر یك چیز دیگر می‌شود، دیگر یك وضع دیگر می‌شود، این دیگر او نیست، این دیگر او نیست، این یك ربع دیگر نیست، نیم ساعت بعد دیگر آن نیست.