معنا، اقسام و مراتب رزق و روزی

خدا رحمت كند آن زمانها یكی از رفقای مرحوم آقا كه یك وقتی با ایشان گرم بود، گرم بود و اینها و حالاتی هم داشت و خیلی هم با هم رفیق بودند ولی بعد همین قضایایی كه عرض كردم ایشان هم مشمول این مسائل شد و مرحوم آقا دیگر ارتباطشان را قطع كردند و دیگر تا آخر عمر هم به طور كلّی ملاقاتی نداشتند تا آن جایی كه بنده می‌دانم. بله چون آن شخص فوت كرد و از دنیا رفت و حتّی خود مرحوم آقا یك نوشته برای سنگ قبرش نوشتند دادند به پسر او. جالب عباراتی كه در آن جا است خیلی عبارات، عبارات جالبی است. خیلی عبارات، عبارات جالبی است و نشان دهنده میزان و مرتبه خود همین شخص است؛ یعنی در عین اینكه عبارات، عبارات خیلی محترم و مؤدّبانه و تجلیل و تعظیم ولی خب حساب دارد.

یك روایتی، یك چیزی هست، یك قضّیه‌ای است از امیرالمؤمنین علیه‌السّلام كه حضرت دارند: شخصی از اصحاب پیغمبر صلی اللَه علیه واله از حضرت سؤال می‌كند. روایت از امیرالمؤمنین است كه ابن‌التیعان كه بود، جعفر طیار كه بود، حمزه كه بود! حضرت راجع به هر كدام اینها یك مطلب را می‌فرمایند. بعد می‌رسند به ابن مسعود، ابن مسعود كسی بود كه در زمان پیغمبر این صدایش خوب بود، صدای محزونی داشت، صدای حزینی داشت و پیغمبر می‌فرمودند به ابن مسعود كه قرآن بخوان و این می‌خواند و پیغمبر هم گریه می‌كردند، اشك همین طور از چشمان پیغمبر می‌آمد، ابن مسعود، عبداللَه بن مسعود، ولی ما در زمان امیرالمؤمنین می‌بنییم كه خلاصه بعد یك مسائلی اتفّاق افتاد و خلاصه پای قضّیه نایستاد و پای كار نایستاد. وقتی از ابن مسعود می‌پرسند، حضرت می‌فرمایند: تا آن جایی كه در ذهنم هست قرأ القرآن فوقف عنده، قرآن را می‌خواند ولی همان جا ایستاد. می‌دانید یعنی چه؟ یعنی به عمق قرآن نرفت، صدایش خوب بود، از خواندن قرآن خوشش می‌آمد، می‌نشست فرض كنید كه قرآن می‌خواند و همین طور بود. در مسجد مدینه می‌نشست و قرآن می‌خواند و مردم هم می‌آمدند دور او و پیغمبر هم اتفّاقا فرمودند قرآن بخوان و حالا پیغمبر گریه می‌كند و اشكش می‌آید. از خواندن قرآن به كجاها می‌رود؟ به آن جاهایی كه نه عقلی درك می‌كند و نه فهمی می‌تواند به آن جا برسد. ابن مسعود هم همین قرآن را می‌خواند و همین، دیگر تمام شد. خیلی خوب است دیگر، خواندیم دیگر. حالا یا قرآن باشد خیلی خوب است یا شعری باشد، دكلمه باشد، قشنگ باشد، جالب باشد، معانی خوبی داشته باشد، می‌خوانیم. قرأ القرآن و وقف عنده. وقف عنده یعنی همان جا ایستاد، در همان ظاهر قرآن توقّف كرد و جلوتر نرفت. لذا عبداللَه بن مسعود از افرادی بود كه بالاخره در همین حد بود دیگر، نصیبش دیگر در همین حدود بود، بیش از این نبود. حضرت هر كدام را بیان می‌كنند برای هر كدام مطلبی را می‌فرمایند حالا ما كه این مجلس را داریم. مجلس سیدالشّهدا را داریم، این عزاداری را داریم چه باید بكنیم؟