تببین جامع و کامل حقیقت واقعۀ عاشورا توسط مرحوم علامه طهرانی

همین سیدالشّهدا با آن روحیه كه دارد، با آن نفس ابیه كه دارد، با آن مناعتی كه دارد، با آن حرّیتی كه دارد، ده سال به معاویه چیزی نمی‌گوید و بر علیه معاویه اقدام نمی‌كند، با این كه یك لحظه از حكومت معاویه راضی نیست و برنمی‌تابد! ولی امام است، نمی‌تگوید كه آن چه را كه بین معاویه و بین برادرم بوده به من چه ربطی دارد؟! من كه برادرم نیستم، آن در آن مقوع صلاح دیده و آمده این پیمان را امضا كرده، گرچه معاویه زیر پا گذاشته ولی ز مانه سپری شده است، الآن من امام هستم! الان مسائل به دست من است، من آن چه را كه برادرم گفته من انجام نمی‌دهم و نسبت به تكلیف خودم قیام می‌كنم! حضرت این را نمی‌گوید، چه می‌فرماید؟ می‌فرماید: آن چه را كه برادرم به عنوان امام معصوم متعّهد و ملتزم شده است من هم چون امام معصوم هستم باید متعّهد بشوم. این پیام امام حسین است، چون من هم امام معصوم هستم دیگر، من هم امام معصوم هستم.

امام مجتبی نفرمود تا وقتی كه زنده هستم عهدنامه این بود! تا وقتی كه معاویه زنده است. الآن هم معاویه زنده است. الآن هم معاویه زنده است. اگر می‌فرمود تا وقتی كه من زنده هستم خب، بسیار خب، حضرت می‌فرمود خب الآن برادر من شهید شده و از دنیا رفته است، حكم به من رسیده است و ولایت به من رسیده است، و من بر طبق تشخیص خودم بر علیه دستگاه جائره قیام می‌كنم! خب یك مطلبی است، چون امام مجتبی علیه‌السّلام این مسئله را منوط كرده است به حیات معاویه، معاویه هم الآن زنده است! امام حسین دیگر نمی‌تواند صحبت كند چون آن عهدنامه را امام معصوم امضا كرده است، امام معصوم متعّهد شده است و ملتزم شده است، امام معصوم. وقتی معاو. یه به درك واصل می‌شد، دیگر آن تعّهد هم طبعاً از بین می‌رود. طبق تعّهد خود معاویه حكومت و خلافت بایستی كه به آن جایگاه اصلی خودش برگردد. می‌آید در آن جا كلك می‌زند، حقّه بازی می‌كند، چه می‌كند! یزید فرزندش را می‌آورد. این جا امام حسین می‌آید می‌ایستد، نه، ما این را نداشتیم و هر جا می‌خواهد برسد مطلب، به آن جا برسد، درست؟!!