تببین جامع و کامل حقیقت واقعۀ عاشورا توسط مرحوم علامه طهرانی

در زمان شاه بعضی‌ها بودند مجلس می‌گرفتندو دور مجلس صندلی می‌چیدند. بعضی می‌آمدند می‌رفتند روی صندلی، حساب خودشان را از بقیه جدا می‌كردند، و بقیه هم خب روی زمین می‌گرفتند وسط مجلس می‌نشستند. یكدفعه با مرحوم آقا رفتیم دریكی از این مجالس. خدا رحمت كند یكی پایین‌تر از خیابان ما بود. صفی علی شاه، مجلسی داشت. خودش آدم خوبی بود ولی بخاطر بعضی از چیزهای پدرش، و اینها می‌آمدند، از دولتی‌ها می‌آمدند. دور مجلس صندلی بود. ما با مرحوم آقا آمدیم رفتیم در وسط مجلس نشستیم. در وسط مجلس، آن صاحب مجلس معمّم آمد: بفرمایید! نخیر، ما همین جا می‌نشینیم. نخیر، ما این جا می‌نشینیم، بقیه هم افراد بودند از همین دولتی‌ها و غیر دولتی، از همین اساتید دانشگاه هم بودند و فلان بودند. حالا آنها عارشان می‌آمد بیایند جلوی افراد، دیگر كنار گرفته بودند نشسته بودند در صندلی. و من دیدم كه بعضی از آنها با كفش هم نشسته بودند. خود من دیدم، بعضی البتّه. وقتی كه آمدیم از مجلس بیرون، یك واعظی هم صحبت می‌كرد خدا رحمتش كند مثل این كه به رحمت خدا رفته است. وقتی كه آمدیم، ایشان رو كردند به همان شخص صاحب مجلس و فرمودند كه مجلس سّیدالشّهدا دو رتبه ندارد، یك رتبه دارد! یك رتبه دارد شما صندلی‌ها را جمع كنید! و آن هم گفت: چشم، چشم. و صندلی‌ها را جمع كرد، خدا بیامرزد. حالا شنیدم كه به رحمت خدا رفته است. حالا اگر و جمع كرد و به مرحوم آقا خبر آوردند پیغام داد كه فردا یا پس فردا كه از مسجد برمی‌گشتیم كه یك شخصی آمد، در راه آمد، گفت: من از طرف فلانی آمدم بگویم كه امتثال امر شد، به ایشان برسانید. و گفتند: خیلی سلام من را به ایشان بفرماییدو بگویید: انشاءاللَه مورد قبول حضرت است، انشاءاللَه مورد قبول حضرت است. آن مجلس مورد قبول حضرت است نه مجلسی كه دو قسم باشد سه قسم و چهار قسم باشد، نه او نیست.