تببین جامع و کامل حقیقت واقعۀ عاشورا توسط مرحوم علامه طهرانی

در مجلس امام حسین علیه‌السّلام باید عزاداری به نحوی باشد كه از صورت عادی خارج نشود قضّیه! تصنّعی داد و بیداد نباید باشد نیاز به داد و بیداد نیست! حالا یك شخصی از خود بیخود می‌شود و ناله‌ای‌ می‌كند، صدایش را بلند می‌كند، خب اشكال ندارد.

امام صادق علیه‌السّلام می‌فرماید در حدیث اللَهم ارحم هذه الصفحه خدایا این صفحه كه این ناله و فریادی كه می‌آید، خدایا مورد رحمت قرار بده! اما آیا خود ائمّه هم در همه مجالسشان داد می‌زدند؟ نه عادی گریه می‌كردند. گاهی اوقات صدایشان هم خب بله، شنیده می‌شد به نحو متعارف. اّما این كه آدم داد بزند، فلان كند، اینها صحیح نیست. اینها درست نیست! بایستی كه آن متانت، بایستی كه آن وزانت بایستی كه اینها همه محفوظ باشد تا این كه انسان بیشتر استفاده كند. وعّاظی كه صحبت می‌كنند، وعّاظ باید بدانند كه طرفشان امام حسین است! اسمی از كسی نباید بیاورند. بله، بله، فلان آقا هم در مجلس ما حضور دارند. خب دارند كه دارند! یعنی چه اسم می‌آوری؟ صاحب مجلس، مجلس امام حسین، امام زمان علیه‌السّلام است!

خدا رحمت كند مرحوم آقای حلبی را، ایشان در دهه عاشورا در مسجد قائم صبح‌ها منبر می‌رفتند، هر سال مرحوم آقا دعوتشان می‌كردند، مرحوم آقای حلبی خدا رحمتش كند منبر می‌رفتند، البتّه بنده عرض نمی‌كنم همه مطالبشان هم درست بود، نه، مطالب اشتباه هم در صحبت‌ها بود! حالا كی اشتباه نمی‌كند؟! حتّی مرحوم آقا هم در بعضی از اوقات به ایشان هم تذّكراتی می‌دادند. روز اوّل مجلس ایشان آمد حسابش را تسویه كرد. گفت: آقایان! مجلس نه به عدّه است نه به عدّه است، نه به افراد و كمّیت است، آن چه كه در مجلس لازم است، خب خیلی هم نمی‌آمدند، پنجاه نفر، شصفت نفر، هفتاد نفر، دیگر روزهای اواسط دهه دیگر كم كم افراد زیاد می‌شدند. آن محلّه هم كه مسجد قائم بود، اصلًا مسلمان نیستند اكثراً مسیحی نشین و انیها هستند لذا افرادی كه می‌آمدند اكثرا مال خود آن محل نبودند و از جاهای دیگر می‌آمدند. و كسبه بودند كه منازلشان جای دیگر بود، و صبح همّت می‌كردند و می‌آمدند، به اخلاص است و به صدق است و به صفا است. و از جمله مطالبی كه ایشان می‌گفتند و خیلی هم! صاحب مجلس نه بنده حلبی هستم و نه حضرت آیت اللَه طهرانی هستند، بلكه صاحب مجلس فرزند حضرت بقیة اللَه فرزند سیدالشّهدا هستند. و راست هم می‌گفت: صاحب مجلس امام حسین، امام زمان است نه آن كسی كه در خانه جلسه انداخته! نه آن كسی كه فرض كنید كه بانی شده! نه آن كسی كه فرض كنید كه پرچم زده است! اینها نیستند. آنها صاحب نیستند، افراد عادی هستند. وسیله هستند، واسطه هستند برای برقراری، صاحب مجلس كیست؟ صاحب مجلس فقط یكی است و آن امام زمان ارواحنا فداه است و بس.