تببین جامع و کامل حقیقت واقعۀ عاشورا توسط مرحوم علامه طهرانی

پس بنابراین دلیلی ندارد انسان مصداق تعیین كند. دلیلی ندارد حالا انسان اسم ببرد دلیلی ندارد حالا انسان فرض كنید كه فلان آقا جلسه مثلًا روضه انداخته خداوند بانی را چه كند و بر عزت و احترام بیفزاید و خداوند سایه را ... اینها چیست؟! این حرفها چیست؟! این مطالب چیست؟

یك بنده خدایی در مكّه، روز هفتم ذی‌حجه منبر رفته بود، منبر رفته بود، و یكی از بعثه یكی از آقایان كه فوت كرده است، آن شخص و صحبت كرد و خلاصه خیلی، راجع به امام باقر، و بعد هم خدا سایه مبارك، از این عبارتهای زیراكس و كپی شده كه بله، از این در جیب هر كسی یك دو صفحه وجود دارد و هر جا بر طبق مقتضا بله، بعد هم آمد، ما خیلی سعی می‌كنیم كه بله، اخلاص داشته باشیم، این اخلاصت بود، این اخلاصت بود! مجلس امام باقر به آقای فلان چه ارتباط دارد؟ حالا بعثه‌او مجلس گرفته است، خب تو هم‌رفتی صحبت كردی، برای چه اسم می‌آوری؟ چرا اسم فلان كسی دیگر را نمی‌آوری؟ چرا اسم فلام كسی دیگر را می‌آوری؟ خب بعثه كه الحمدلله ماشاءاللَه زیاد است، چهل پنجاه تا این جا و آن جا، به جای این كه فرض كنید كه این آقا فلان است، انشاءاللَه خدا بر درجات، درجات، آن بنده خدا زنده بود، بر طول عمر فلان آقایی كه آن جا است بیفزاید، چرا اسم او را نمی‌آوری؟ چون پاكت از این طرف است؟ خب فردا برود آن جا، آن آقا می‌رود بالا، پس فردا آن درجات، همین! بالاخره همین، اینها همه غلط است. اینها صحیح نیست اسم می‌خواهید بیاورید از امام زمان باید اسم بیاورید. مجلس برای جدّ او است. صاحب مجلس امام زمان است! والسّلام و تمام! همین. این آن وقت می‌شود مجلس، مجلس آزاد، مجلس با صدق، نه آن كسی كه می‌رود بالا و در فكر این است كه چطوری مطالب را بچیند، بیاید، بیاید تا به آقایان ختم شود! نه، وقتی این مجلس نور نیست دیگر صاحب مجلس امام زمان نیست صاحب مجلس بنده هستم! بنده و امثال بنده می‌شویم صاحب مجلس، در این مسائل.