تأثیر جنبه باطنی و ملکوتی نعمت‌های خداوند متعال بر نفس انسان

من یكی از افراد و آقایان را دیدم، اسم نمی‌برم، كه در دو متری من ایستاده بود و داشت می‌لرزید و می‌خواست نماز بخواند، البته خودش رعشه نداشت آن جا رعشه گرفته بود، انگار زمین لرزه و زلزله آمده بود، می‌خواستم بگویم آقا چه شده؟ مگر در این جا می‌ترسی كه زنت به تو حرام شود؟! خب بشود، اشكال ندارد، حالا یك‌خرده هم زنت به تو حرام شود، طوری نیست. در حالتی كه شما كدام نقطه از زمین را پیدا می‌كنید كه از مسجدالحرام ارتباط انسان و اتصال انسان قویتر باشد؟ كجا پیدا می‌كنید؟ كجا این نقطه ربطیه و این تعلق نفس به مبدأ می‌تواند قویتر از پشت مقام ابراهیم و روبروی كعبه باشد؟

ما داریم به انحراف می‌رویم، به خلاف آن چه كه موالیان ما دستور دادند داریم حركت می‌كنیم، به خلاف داریم می‌رویم. وقتی كه می‌روید نماز طواف می‌خوانید اشكال ندارد سوره بلند بخوانید، سوره اسراء بخوانید، سوره حدید بخوانید، سوره حشر بخوانید، البته در صورتی كه مزاحم كسی نشویم، چون بهتر است رعایت افراد هم بشود، اگر ازدحام بود به خاطر رعایت افراد سوره‌های كوچكتر بخوانید، آن وقت ببینید چه مزه‌ای دارد، چه كیفی دارد، چه لذتی دارد كه شما آمدید این جا و خلاصه در یك همچنین مقامی دارید خلاصه هی این حلقه ارتباط را دارید تنگتر می‌كنید و خود را در این فضای بارقه‌های جمالیه و نورانی ربوبی مسغرق می‌كنید، چرا زودتر می‌خواهید از این حلقه بیرون بیایید؟ برای چه؟ وقتی شما با یك محبوبی خلوت‌كردید هیچ تا به حال به فكر افتادید كه این ده دقیقه، بیست دقیقه زودتر تمام شود؟ یا این كه نه می‌گویید ای كاش قدری كش پیدا كند، یك ساعت، دو ساعت، سه ساعت، چهار ساعت، ده ساعت ... اما وقتی انسان در فضای اختناق قرار می‌گیرد می‌گوید كی این مسئله زودتر اختتام پیدا كند و خلاصه برای ما گشایشی پیدا شود.