وابستگی ارتقاء نفس سالک به کیفیّت تغذیه و نحوۀ اکتساب اموال

 طبخ می‌شود، غذایی كه خود عیال انسان طبخ كرده است، خب مشخص است دیگر، غذایی كه افراد، دوستان، رفیق طبخ كردند خب مشخص است. حالا در بعضی از اوقات به نحو ندرت، اینها خب دیگر حكم دیگری دارد. اینها همه تأثیر می‌گذارد، گاهی اوقات انسان در بعضی فضاها كه وارد می‌شود می‌بیند لقمه از گلویش پایین نمی‌رود، یعنی فضا یك فضایی است كه اصلا از گلو پایین نمی‌رود، گیر كرده، پایین نمی‌رود و این برای انسان پیدا می‌شود. یعنی یك همچنین وضعیتی پیدا می‌شود، من می‌گفتم كه نباید انسان هر جایی برود، نباید انسان هر مكانی برود، می‌گویند كه خب نه، چه اشكال دارد؟ خب انسان برود و خودش را نگه دارد؟ خب بابا تو قابلیت داشته باش كه خودت را بتوانی نگه داری، برو هر جا كه می‌خواهی بروی. ولی وقتی كه تو یك همچنین قابلیتی را نداری، اگر بروی و احساس نكنی آن وقت تو از دست داده‌ای نه این كه به یك مرتبه كمال رسیدی. چون از دست دادی نمی‌فهمی، چون آن صفای قبلی خودت را الان دیگر نداری احساس عادی بودن می‌كنی. نه این كه یك مرتبه بالا رفتی و رشد كردی و الان به یك مسئله رسیدی كه برای تو دو جنبه دیگر تفاوتی ندارد و می‌توانی ملاحظه كنی و حفظ كنی. نه، این نیست قضیه این جا است كه باید انسان ملاحظاتی داشته باشد و از موارد شبهه‌ناك باید پرهیز كند.

 خب من امروز خیلی خسته بودم ولی گفتم علی اللَه برویم به زیارت رفقا و دوستانمان، این هم محفلی است برای این كه بیاییم و چند كلمه‌ای صحبتی از این مسائل و از این مطالبی كه خب بزرگان فرمودند ... عند ذكر صالحین تنزل الرحمه. اما عمده این است كه انس پیدا كنیم و رفیق را ببینیم و بلكه به واسطه این برخوردها و این دیدن‌ها آن گرفتاریهای خودمان، آن نابسامانی‌ها و ناهنجاری‌های خودمان با دیدن دوستان و رفقا تا حدودی اعتدال پیدا كند علی كل حال انشاءاللَه خداوند توفیق بدهد كه هر چه بیشتر ما با راه و روش بزرگان آشنایی پیدا كنیم. راه و روش تجربه شده نه از توی كتاب درآمده و گفته شده. افرادی كه رفتند، تجربه كردند، لقمه را جویدند، آماده كردند و گفتند بفرمایید.