آثار ملکوتی گفتار و رفتار انسان بر نفس خویش

 عمر سعد تا در كربلا نیامد كسی نمی‌دانست این است! پشت سر او نماز می‌خواندند. آمد كربلا امام حسین آن دوربین را روشن كرد. سیدالشّهدا دوربین را روشن كرد، شروع كرد فیلم برداشتن. آن باطنی را كه داشت، آن باطن را آورد در روز عاشورا نشان داد. این باطنش این است، تا حالا پشت سرش نماز می‌خواندید، دارد مرا می‌كشد، نگاه كنید، دارد مرا می‌كشد. من كه سهل هستم، دارد برادرم را می‌كشد. ما كه سهل هستیم دارد بچّه ده ساله را می‌كشد، او كه سهل است بچه شیرخوار مرا كشت. حالا ما هیچ. ما جنگیدیم و می‌زنیم و می‌كشیم و كشته می‌شویم. این بچّه شیرخوار این وسط چیست؟ نگاه كن دوربین دارد نشان می‌دهد. این تا جایی كه بچّه شیرخوار را هم بكشد، جلو می‌رود. جلو می‌رود مثل آب خوردن می‌كشد و به حرمله دستور می‌دهد، ببین بزن و این فتنه را بخوابان كه حسین دارد با این بچّه فتنه ایجاد می‌كند، بزن بخوابان.

 امام حسین چكار كرده است؟! دوربین را راه انداخته است. یك یك افراد اینها را دارد فیلم‌برداری می‌كند. آنكه برای افراد ناشناخته است در روز عاشورا شناخته می‌شود. شمر می‌آید خودش را نشان می‌دهد، سنان نشان می‌دهد. حرّبن یزید ریاحی را هم برمی‌دارد، آن هم ظاهرش یك ظاهری بود، باطنش فرق می‌كرد.