آثار ملکوتی گفتار و رفتار انسان بر نفس خویش

 همیشه ما را در این امتحانات سرفراز بیرون بیاورد. خدای نكرده، خدای نكرده پای ما نلغزد و به راهی نرویم كه عاقبتش برای ما مبهم است. مطالب زیاد و در این زمینه صحبت زیاد است.

 البتّه بنده امشب قصد این مطالب را نداشتم از اوّل می‌خواستم وارد بحث گذشته شوم، دیگر مطلب كشیده شد و ما هم احساس كردیم كه در همین زمینه اگر صحبت شود بد نباشد تا اینكه رفقا بدانند كه می‌دانند كارهایی را كه ما انجام می‌دهیم این كارها هركدام اثر خاص خود را دارد و در ملكوت ما تأثیر می‌گذارد. كار حرام، كار مكروه، كار مستحب و كار واجب و آنچه كه مورد رضای خدا است، ممكن است حتّی واجب نباشد ولی رضای خدا در آن است انسان باید به آنها برسد. قضیه به كمیت نیست، به بزرگی و كوچكی نیست یك دفعه می‌بینی یك دست بر سر یك یتیم كشیدن از صد حجّ و عمره رفتن انسان را متحول‌تر می‌كند. انسان را بیشتر تغییر می‌دهد.

 در آنجا معیارها فرق می‌كند. یك دلی را شما به دست بیاورید، یك دل را به دست بیاورید. یك قلبی را خوشحال كنید، صد سال نمازشب بخوانی، شاید به این مقدار نرسد. یك دل خوشحال شود. از آن طرف خدای نكرده، خدای نكرده وای وای! كه اگر ظلمی شود، اگر ظلمی‌شود، اگر دلی شكسته شود به ناحق به حق نه، به حق شكسته می‌شود بشود به ناحق دلی شكسته شود، خاطری آزرده شود، دودمان ما بر باد می‌رود، بر باد می‌رود! مرحوم آقا می‌فرمودند گاهی از اوقات شكستن یك دل، عبادت و زحمت سلوكی چهل ساله را بر باد می‌دهد، نه چهل روزه. می‌سوزاند، می‌سوزاند و همه را نابود می‌كند. شوخی با بندگان خدا نمی‌شود كرد. شوخی با قلبی كه خدا در اوست نمی‌شود كرد. انسان باید رعایت این موازین را داشته باشد تا اینكه موجب استجلاب فیض شود. وقتی یك دلی شاد می‌شود دل خدا شاد می‌شود. دلی اگر غمناك شود دل خدا غمناك می‌شود، مخصوصاً اینكه آن مظلوم كسی را نداشته باشد غیر از خدا. سیدالشّهدا علیه السّلام در خطاب به فرزندشان می‌فرمایند: ایاك و ظلم من لا یجد علیك ناصرا الّا اللَه؛¹ بپرهیز، زنهار، دورباش، مبادا از ظلم به مظلومی كه غیر از خدا ندارد. پدرت را درمی‌آورد! پدرت را درمی‌آورد! این مسئله نابودت می‌كند.