لزوم رفع اختلافات و کدورت‌ها جهت بهره‌مندی از فیوضات ماه‌های رجب و شعبان و رمضان

ماه رجب و شعبان از این قبیل است، ایام ذیحجه از این قبیل است. مجالس ذكر اهل‌بیت از این قبیل است، دستگیری از والدین از این قبیل است، رفع قضای حاجت مؤمن از این قبیل است، عیادت مریض از این قبیل است، رفتن به قبرستان و طلب مغفرت و قرائت فاتحه برای موتی از این قبیل است. اینها مواردی مختلف و متفاوت است، انفاق در راه خدا و امثال ذلك. دل یك شخصی شاد شود، یك انفاقی شخصی بكند و دلش شاد شود، زیرورو می‌كند آدم را، زیرورو می‌كند، زیرورو می‌كند. اینها همه از این قبیل است. در یك همچنین مواردی انسان باید خودش را در معرض قرار دهد، نه اینكه خودش را ببندد. دائماً بیاید فكر و ذهن خودش را مشغول كند و خود را در قبال آن گرفتاری كه برایش پیش آمده ناتوان كند، عاجز كند، یعنی ناتوان شد دیگر، نتوانست بر هوای نفس غلبه كند، هوای نفس است دیگر. آدم كنار بكشد این هوای نفس است. آن‌وقت آدم می‌آید می‌گوید: نه به من چه؟! این شخص ناتوان است. ولی آن كسی كه رفت و اقدام كرد، آن معلوم است برده است آن غلبه كرده است و برد با او است و می‌برد و اجرش را هم می‌گیرد.

ما اگر در مجلس سینه زنی امام حسین هم برویم بعضی مجالس این طرف و آن طرف دیدیم، همه فیلم است، فیلم! از اوّل با انانیت وارد مجلس می‌شویم و بعد هم با انانیت و تفرعونیت از مجلس بیرون می‌رویم! هیچی هیچی. از اوّل مثل دیوار، مثل دیوار به هم نگاه می‌كنیم و بعد هم مثل دیوار بلند می‌شویم می‌آییم بیرون. این چه مجلسی است؟! اسمش را هم گذاشتیم مجلس سیدالشّهدا و مجلس روضه. همه دكور است، همه دكور، دكور كه حتماً زرق و برق كه آویزان می‌كنند نیست، خود نشستن بنده اینجا یك دكور است، همین‌جا نشستن دكور است! نشستن آقا اینجا دكور است، دكور، همه می‌شود دكور. پس مجلس دكور هم داریم، مجلس دكور! این فیلم چه جوری باشد قشنگ آن چهره‌ها یكی یكی!