لزوم رفع اختلافات و کدورت‌ها جهت بهره‌مندی از فیوضات ماه‌های رجب و شعبان و رمضان

خدمتتان عرض كردم: یك‌دفعه من در بعدازظهر عاشورا رفته بودم. سالی یك‌دفعه می‌رفتیم، یك جایی است سالی یك روز. آن روز گفتیم كه فلان شخص حق دارد به گردن ما، برویم برای مجلس روضه، هم دیدن‌ كرده باشیم و هم در مجلس شركت كرده باشیم. بعدازظهر بود در یكی از همین خیابان‌های طهران، افراد و ائمه جماعات آمده بودند بسیار بسیار. منبری هم سید خوبی بود بنده خدا اتفاقاً روضه خوبی می‌خواند. آقا یكی بلند شده بود از این دستگاه‌های فیلم‌برداری نیم متر گذاشته بود روی دوشش، می‌آمد و می‌چرخید، یكی یكی می‌رفت در كله این افراد كه نشسته بودند. اینها هم این جوری گریه كنان می‌زدند در سرشان. رفت آن یكی، آن یكی. عجب! اصلًا اذهان را برد ... تا به خودش می‌رسید سرش را می‌برد بالا و پایین، آن یكی به شكلی دیگر.

البته ما یك جایی نشسته بودیم كه الحمدلله توفیق عكس‌بردای از ما پیدا نشد، یك همچنین توفیقی پیدا نكردیم! ولی نظاره‌گر بودیم، خوب بود برای ما عبرت بود! واقعاً خوب است آدم بعضی جاها برود عبرت بگیرد. گریه كه نیامد هیچ، اصلًا هیچ. آن بیچاره خیلی در سر خودش می‌زد اینها فقط كله تكان می‌دادند، یكی یكی. آخر آقاجان! عزیز من هشتاد سال سن از تو گذشته، دیگر كِی، كِی می‌خواهی بفهمی؟ این دكور و دستگاه را كنار بگذاری؟ با امام حسین هم بله؟ آخر همه جا بله اینجا هم بله! بلندشو برو یك مجلس تشكیل بده بزن و بكوب و در سر همدیگر بزنید، آخر چرا از امام حسین مایه می‌گذارید؟ چرا از امام سجاد و امام باقر مایه می‌گذاری؟! خجالت دارد واللَه خجالت دارد! روز قیامت اینها می‌آیند جلوی آدم را می‌گیرند می‌گویند از ما مظلوم‌تر خدا درست نكرده كه گیر یك همچنین افرادی بیفتیم. چرا باید اهانت شود به مجلس سیدالشّهدا چرا باید این‌جوری اهانت شود؟ خاطره روز عاشورا را داشته باشیم! فیلم آن را داشته باشیم! بماند، افرادی كه آمدند اینها را داشته باشیم. تاریخ است بایست بماند، چه كسانی آمدند چه كسانی نیامدند!