حجیت ذاتی قول و فعل اولیاء خدا

مجلس تمام شد، بعد از گذشت مدّتی من به رفقا گفتم آن كسانی كه از مرحوم آقا نوشته دارند، بیاورند، من لازم دارم، هنوز خود مرحوم آقا در قید حیات بودند. از جمله افراد همان بنده خدا بود كه الآن مدتی است كه بنده ایشان را نمی‌بینم. ایشان نوشته‌هایش را برداشت آورد، من همین‌طور كه تورّق می‌كردم و به مطالب نگاه می‌كردم، یك دفعه چشمم به جلسه فلان، در منزل فلان، افتاد، تا خواندم، ا! مرحوم آقا كه این را نگفتند! من كه خودم در آن مجلس بودم! اسم یك نفر را اشتباهی ایشان در آنجا نوشته بود. اصلًا در آن قضیه‌ای كه ایشان نقل می‌كردند، خود من در آن قضیه حضور داشتم! حالا خوب است كه همین‌طوری صرفاً از شنیده‌ها و خلاصه از استماع سخنان ایشان نبود، اصلًا خود من در آن قضیه‌ای كه ایشان تعریف می‌كردند حضور داشتم. دیدم این اسم را اشتباه آورده است. حالا این را دست من داده است اگر من اطّلاع نداشتم چه كار می‌كردم؟

وثوق داشتم! آدم خوبی است. این آدم خوبی است، آدم بسیار متدین، اما دارد اشتباه می‌كند، دارد عوضی نقل می‌كند. حالا خوب بود خود من، غیر از این كه داشتم مطالب آقا را می‌شنیدم و نمی‌نوشتم و ذهنم متوجّه سخنان ایشان بود، اصلًا خودم در آن قضیه‌ای كه این قضیه را ایشان تعریف می‌كردند، خود من شخصاً حضور داشتم! ببینید! حالا اگر بنده نبودم، همین را می‌گرفتم به عنوان یك مدرك می‌نوشتم و بعد هم در كتابم می‌نوشتم، غلط! غلط! غلط! مطلب غلط! مطلب اشتباه! حالا كسانی كه پیش یك مرجع تقلید، می‌روند مگر غیر از اینها هستند؟ از این كه دیگر بالاتر، و بهتر، مورد وثوق‌تر، مؤمن‌تر، نیستند. حتّی اهل فضل هم بود، البتّه معمّم نبود، ولی اهل فضل بود تا حدودی، رشته‌اش همین ادبیات و فلسفه و الهیات بود و تا حدودی هم خوانده بود و بی‌اطّلاع نبود. حالا بی اطّلاع نبود علی كلّ حال از مسائل و مطالب بی‌اطّلاع نبود. ولی اشتباه می‌كند، بشر است دیگر، وقتی بشر است چه می‌شود كرد؟ بشر؛ بشر است.