میزان علم اولیاء الهی

خدا تكلیف به نماز را در حال بیهوشی از ما نمی‌خواهد. نه اینكه بعداً نباید قضا بكند. آن قضا برای تدارك یك مصلحت امر نیست. تدارك مصلحت مترتّب بر امر نیست. امر به معنای الزامی است كه عقاب بر آن مترتّب نیست. در محاكم عمومی روی آن حساب می‌كنند. این كه بنده می‌گویم دختر نُه ساله مكلّف نیست، به خاطر همین است. دختر نه ساله باید عروسك بازی كند. توپ بازی بكند. تعلّق امر به یك دختر نه ساله عبث است و لغو است. تكلیف نمی‌فهمد، تا اینكه مورد امر قرار بگیرد و مأمور واقع بشود. و همین‌طور مسائل بالاتر و همین‌طور جرائمی كه ممكن است حتّی افراد بالاتر از پانزده سال انجام بدهند، معلوم نیست كه اینها مورد تكلیف باشند. خیلی باید دقّت كرد. تكلیف و بلوغ، در هر موردی شرائط خاص خودش را دارد. پس بنابراین، یك آدمی كه بیهوش افتاده، آیا ممكن است ...؟ اشاعره می‌گویند بله ممكن است! خدا قادر است، و قدرت خدا اقتضاء می‌كند كه حتّی به فرد ناتوان هم تكلیف كند. این كه عبث است! این كه بر خلاف فطرت است. ما سؤال می‌كنیم اگر خدا آمد به یك آدم بیهوش امر كرد كه نماز بخوان اینكه نمی‌تواند نماز بخواند. اگر نمازش فوت شود، روز قیامت چه كار می‌كند؟ عذاب می‌كند؟ آنها می‌گویند بله عذاب می‌كند! عجب خدایی! عجب خدایی!

می‌گوییم: این با عدل خدا چگونه تطبیق می‌كند؟

می‌گویند: از خدا نباید حرف زد، كار وقتی كه به خدا می‌رسد آنجا دیگر ساكت. این دیگر خدا، خدا نشد!

یعنی آنها می‌گویند: خدا می‌تواند امر كند و شخص هم به واسطه عدم توانش مورد عقاب قرار می‌گیرد! این هم می‌شود مذهب!. این غلط است! اما امامیه این حرف را نمی‌زنند، شیعه این حرف را نمی‌زند. می‌گوید كار خدا عبث نیست. كار خدا بر اساس حكمت است. وقتی كه بیهوش است، تكلیف ندارد. وقتی كه مفلوج است، فقط نماز در حال مستلقیاً، یعنی خوابیده، در همان حالت خوابیده باید نماز بخواند. نباید ایستاده نماز بخواند. كسی كه معده‌اش ناراحتی دارد، خدا به او نمی‌گوید روزه بگیر. اگر روزه بگیرد روزه‌اش باطل است. روزه‌اش باطل است. اگر طبیب بگوید روزه بر شما حرام است و بگیرد، روزه‌اش باطل است. هم روزه را گرفته و هم پدر خودش را در آورده و هم بعداً باید قضا كند. این چه می‌شود؟ این شریعت حقّ می‌شود. شریعتی كه بر اساس عدل است. شریعتی كه بر اساس فطرت است. با فطرت سازگار است.