میزان علم اولیاء الهی

در مورد حفظ جان امام معصوم علیه‌السّلام، ما سنّت قطعیه و روایات قطعیه داریم كه حفظ حیات امام معصوم علیه‌السّلام واجب است. پس بنابراین افرادی كه در شب عاشورا بر طبق فرمایش امام حسین علیه‌السّلام حركت كردند و دست از نصرت آن حضرت برداشتند، عملًا كار حرام انجام دادند چرا؟ چون امام را در میان یك دریا دشمن، رها كردند، و عافیت در پیش گرفتند لذا عمل‌شان عمل حرام بود. حالا در روز قیامت خدا با آنها چه می‌كند و امام علیه‌السّلام با آنها چه می‌كند، آن را دیگر ما نمی‌دانیم. از نظر ظاهر شرع وقتی كه امام علیه‌السّلام بفرماید هل من ناصر ینصرنی، بر تمام افرادی كه این كلام امام را می‌شنوند، شرعاً واجب است كه بایستند و خون خودشان را بدهند، شكی هم در این مسأله نیست.

حالا چه برسد به اینكه مسأله مسأله مسلّمی و مشخّصی باشد، قرائن و شواهد بر این مسأله حكایت كند كه دیگر خلاصه مسأله تمام است و آن دیگر به یك مرتبه بالاتر مربوط می‌شود. حتّی اگر امام هم نفرماید، چون گاهی اوقات امام علیه‌السّلام مسائلی دارد، حیا می‌كند، شرم می‌كند، عزت نفس دارد، مناعت طبع دارد، كرامت نفس دارد، او نمی‌آید به افراد بگوید بیایید از من دفاع كنید و خونتان را بریزید. هیچ وقت امام این حرف را نمی‌زند! خود انسان وقتی این مطلب را احساس می‌كند و می‌فهمد باید در این مقام برآید و جان خود را فدا كند.

مانند حبیب بن مظاهر كه به اتفّاق یكی دیگر از اصحاب، موقع قرائت نماز ظهر آمدند و پشت خود را به سمت امام و روی خود را به سمت لشكر كردند تا اینكه این تیرهایی كه می‌آید، متوجه آنها بشود، داریم كه اینها وقتی كه تیر می‌آمد و می‌خواست از كنار شانه این‌ها رد بشود، اینها شانه‌شان را می‌آوردند این‌طرف‌تر كه تیر به شانه‌شان بخورد و به امام نخورد و باید هم این كار را می‌كردند و همین كار را هم كردند كه شدند حبیب بن مظاهر. شدند دربان امام حسین علیه‌السّلام. چه كسی به این مقام می‌رسد؟ مگر كسی به این مقام می‌رسد؟ مگر كسی به این رتبه می‌رسد؟ امام ایستاده دارد نماز می‌خواند، باید حمایت كرد، باید حفظ كرد، باید حراست كرد، باید حراست كرد.