جایگاه تسلیم در سیروسلوک

 ندیدید همین كه آمدم شمشیر را بزنم او چه كار كرد؟ من چه كار كردم؟ فوراً برگشتم! این همان پیغام به مالك اشتر است.

 عین همان برای أمیرالمؤمنین اتّفاق می‌افتد دیگر. اگر شمشیر علی بر فرق عمرو عاص فرود می‌آمد جنگ صفین تمام بود و شكست معاویه قطعی بود بی برو برگرد، یعنی یك در میلیون هم احتمال داده نمی‌شد. پس همانی كه شمشیر می‌خواهد بیاید، حالا آن یك ساعت مانده بود، من گفتم اگر آمد و رسید به خیمه معاویه شمشیر دارد می‌آید، یك‌دفعه آن پیك علی می‌رسد و می‌گوید كه علی علیه‌السّلام می‌فرمایند كه برگرد. برای خود أمیرالمؤمنین اتفاق افتاد. چرا راه دور برویم برای خودش اتفاق افتاد، پس خود أمیرالمؤمنین به این مسئله پایبند بود. آن‌وقت ما نباید از أمیرالمؤمنین تبعیت كنیم؟ در حالی كه خودش این قضیه را انجام داده، منتها، او كه دیگر از كسی تبعیت نمی‌كند. همان نور خودش، نور باطن خودش دست او را نگه می‌دارد. همان نوری كه در او هست، همان اتّصالی كه در علی هست، همان بینش و بصیرتی كه در علی هست، همان احساس اراده و مشیت الهی كه علی در خودش دارد، همان دستش را نگه می‌دارد.

  نزن! سرت را برگردان! كرامت به خرج بده. بزرگواری به خرج بده. این الان خواسته تسلیم بشود، منتها راه تسلیم شدن را این احمق بلد نیست! این‌جوری دارد تسلیم می‌شود. اگر تو دستت را هم بلند می‌كردی علی شمشیر را نگه می‌داشت! نمی‌زد. دست نگه داشتن أمیرالمؤمنین مساوی است با شكست. خب در آن جنگ أمیرالمؤمنین شكست خورد و معاویه پیروز شد! وقتی أمیرالمؤمنین به افراد می‌گوید عثمان را نكشید، باید گوش داد. همین الان آمدیم در منزلش و می‌خواهیم غائله را تمام كنیم و این فرد را به سزای اعمالش برسانیم، یك‌دفعه پیغام علی می‌آید، دست نگه دارید خلیفه را متعرّض نشوید! برگردید. به من چه مربوط است خودش می‌داند، من چه كاره هستم اینجا؟ من باید عبد مطیع باشم. این با اطاعت مخالف است. این می‌شود مقام تسلیم، این مقام مقامِ تسلیم است. لذا وقتی كه ما نگاه بكنیم به مسائل و به مطالب أئمه علیهم‌السلام، یا نسبت به أنبیا ما این مطلب را می‌بینیم. مگر مشاهده نمی‌كنیم؟ در قضیه حضرت ابراهیم چه بود؟ حكم رسید كه باید فرزندت را قربانی كنی‌ «قالَ يا بُنَيَّ إِنِّي أَرى‌ فِي الْمَنامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ»¹ در جلسه قبل عرض كردم حضرت ابراهیم از ناحیه پروردگار به او حكم رسید كه‌ «أَنِّي أَذْبَحُكَ» من دارم تو را ذبحت می‌كنم. خب، مگر در شریعت حضرت ابراهیم كشتن طفل معصوم و شخص بی‌گناه حرام نیست؟ چرا خدا به حضرت ابراهیم گفت: «إذبح ولدك، إذبح ابنك» فرزندت را باید قربانی كنی؟ فرزندت را باید ذبح كنی، چرا؟