جایگاه تسلیم در سیروسلوک

 لذا داریم كه در زمان ظهور، امام علیه‌السّلام به همانی كه خودش می‌بیند عمل می‌كند. نه بینه می‌آورد و نه شاهد می‌آورد. هیچ چیز نمی‌خواهد! نه شاهد می‌خواهد و نه چیز دیگری مثل الان كه مرسوم است. چرا؟

 چون امام نفسش متّصل به اسم علیم است، ضمیرش متّصل به اسم خبیر است، قلبش متّصل به اسم بصیر است، او دیگر شاهد نمی‌خواهد، او دیگر اصلًا وقت تلف نمی‌كند برای آمدن شاهد و حالا این دروغ بگوید و او نگوید و فلان. فلهذا این كه مطرح است امام یا پیغمبر نمی‌تواند بر خلاف حكم شرع، حكم بكند، این از اساس باطل است، چرا؟ چون كلام رسول خدا، نفس شرع است، منتها این كلام در این مورد به این كیفیت است، در آن مورد به این كیفیت دیگر. مثل اینكه به تمام افراد بگویید كه شما، نماز را امشب چهار ركعت بخوانید و به یك نفر بگوید: تو نمازی را كه اینها چهار ركعت می‌خوانند، تو، بخصوص سه ركعت بخوان! هر دو شرع است، نه اینكه این یكی خلاف شرع است. شرع به چه چیزی گفته می‌شود؟ به «كل ما أنزل من عند اللَه هو شرع»، خلاف شرع، خلاف «ما أنزل من عند اللَه». اگر چهار ركعت نماز خواندن ما أنزل اللَه است، سه ركعت نماز خواندن، این هم ما أنزل اللَه است. اگر سه ركعت نماز خواندن این خلاف ما أنزل اللَه است، چهار ركعت هم خلاف ما أنزل اللَه است. هر دو یكی است چون یك نفر این را می‌گوید، شواهدش هم إلی ماشااللَه وجود دارد. نسبت به این، این؛ نسبت به آن، آن. حالا مسئله‌ای كه در اینجا هست این است، ما در روایات داریم «به آنچه كه از ما به شما می‌رسد و می‌بینید خلاف ما أنزل اللَه است، ترتیب اثر ندهید!» این برای چیست؟ انشاءاللَه این دیگر برای جلسه آینده چون تتمه دارد.

 امیدواریم كه دیگر در جلسه دیگر بتوانیم به این مسئله بپردازیم و بعد به آن نتیجه‌ای كه اولیاء هم مانند امام علیه‌السّلام حكمشان عین ما أنزل اللَه است، و هیچ تفاوتی ندارد. وقتی كه به این مطلب را پرداختیم، به آن نتیجه، إنشاءاللَه خواهیم رسید.