حکم اللَه و فعل اللَه بودن قول و فعل اولیاء الهی

آنچه كه از مجموع مطالب در گذشته به دست آمد، این بود كه به طور كلّی اساس تشریع، و اساس فقه، بنا بر آنچه كه تا به حال در بین كتب مدوّن بوده، یك احكام بتّی شرعیه در عالم انشاء موجود است كه لا یفترق فیه العالم و الجاهل؛ همه افراد نسبت به آن احكام علی‌السّوی هستند؛ چه شخص، عالم باشد چه نباشد. امام باشد، یا مأموم باشد. مجتهد باشد، یا مقلّد باشد. تفاوتی در این مسئله نمی‌كند. یك احكامی هست كه در تعابیر فقهی و اصولی: إنّ لِله أحكاماً یشترك فیها العالمُ و الجاهل. و خب ادلّه‌ای هم بر این مسئله هست. و البته قاصر و مقصّر در بعضی از موارد فرق داده شده و جاهل، جاهلِ غیر عامد جاهلِ بسیط، و جاهل مركب نیز در این زمینه گاهی ممكن است تفاوت داده شده باشد. از این مسائل استفاده شده است بر این‌كه این احكام، احكام بتّی و قطعیه است، مثل نمازهای پنج‌گانه، مثل روزه و حج و خمس و زكات و معاملات ربوی، معاملات محرّمه، محلّله و امثال ذلك، اینها امورِ ضروری و امور بتّی است كه همه باید نسبت به آن امور، تواضع داشته باشند و گردن بنهند، مخصوصا خودِ امام علیه‌السلام. امام از همه افراد باید نسبت به احكام الهی تعبّدش بیشتر باشد. التزامش بیشتر باشد. این یك مسئله بدیهی است كه هرچه انسان معرفتش نسبت به حكم واقعی و حكم الهی بیشتر است، طبعا اهتمام و التزامش باید بیشتر باشد. این مطلب یك مطلبی است كه معلوم است.

و در این‌گونه موارد تا می‌گویند كه امام باقر یا امام صادق یك همچنین حكمی كردند، یك عدّه می‌گویند ما نمی‌دانیم! ما نمی‌دانیم مسئله چیست! خبر نداریم، یا این‌كه قضیه، خیلی قضیه روشنی نیست، یقینی نیست، خبر خبر واحد است، خب این چطوری می‌شود؟! بر فرض كه ما آمدیم با این‌گونه توجیهات رافعِ مسئولیت ... آخر ما یك وقت توجیهی می‌كنیم مطلب را روشن كنیم، یك وقت با توجیه مسئولیت پاسخ‌گویی را از خودمان بر می‌داریم. دو جور توجیه داریم! می‌گویند نیازی به این علوم نیست، نیازی به علوم الهی نیست، نیازی به فلسفه نیست؛ فلسفه از یونان آمده! نمی‌دانم از كجا آمده! تا ما علوم اهل‌بیت را داریم نیازی به این مطالب حالا با عبارت‌های خیلی سخیف هم بیان می‌شود نداریم. تا ما اهل‌بیت را داریم، نیاز نداریم كه به سراغ علوم یونانیین و اینها برویم.