حکم اللَه و فعل اللَه بودن قول و فعل اولیاء الهی

بنده در آن مجلس عرض كردم كه احكامی كه از ناحیه شرع برای انسان نازل می‌شود، باید دارای ملاك شرعی باشد. نمی‌شود فرض بكنید كه پیغمبر بفرمایند كه بلند شوید دنبال یك بچه پنج ساله بروید. نمی‌شود. دلیلی ندارد. بچه پنج ساله كه چیزی نمی‌فهمد. چیزی حالی‌اش نیست. فقط یك پفك می‌فهمد و فرض بكنید كه بیسكویت و این‌چیزها. دیگر این كه بلند شود بخواهد برود به دنبال، این مسئله را نمی‌فهمد. و حتما باید یا رسول خدا یا آن ولی، آن امام، تصرّف كند، آن پنج ساله را حالا به پنجاه ساله برگرداند، یا فهمش را عوض كند كه بتواند با آن حكم و آن تكلیفی كه متوجّه اوست، سازگاری داشته باشد. یا اگر این كار را كرد، این كار لغو خواهد بود. این كار هیچ دلیلی ندارد.

خب این یك مطلب. مطلبی را كه ما عرض كردیم، به نظر می‌آید بر خلاف این باشد، و یك نوع تضادّی در اینجا پیش بیاید. و آن در اینجا این است كه ما اصلا در اینجا می‌گوییم ولی وقتی كاری می‌كند، اصلا نمی‌شود صحبت كرد. و اصلا نباید حرف زد. وقتی كه رسول خدا می‌گوید: جهّزوا جیش أسامة، اصلا نباید گفت: رسول خدا! این اسامه لیاقت دارد، حالا شما به ما می‌گویی بلند شو باهاش برو؟ این اسامه كه یك نوجوان است! یك جوان است. الآن این همه افراد كاركشته، تجربه كرده، در مدینه هستند، جنگاور هم هستند، چرا شما فرمانده لشكر را یك اسامه كردید؟

اسامه جوان بود، فرد مجرّبی نبود، بزرگ نبود، خب جا دارد ما سؤال بكنیم دیگر، باید سؤال بكنیم، در حالتی كه صحبت ما این است كه نباید سؤال كرد. وقتی رسول خدا می‌فرماید: جهّزوا جیش اسامة، تمام! به ما چه مربوط است؟! جهّزوا جیش اسامة یا جهّزوا جیش خالد بن ولید. هركه می‌خواهد باشد. كلامی كه از دهان رسول خدا خارج می‌شود، دیگر راهِ برای إِن‌قُلت و اعتراض و كنكاش را بر انسان می‌بندد. به عكس مطالب دیگران، هرچه هم می‌خواهد مرد بزرگی باشد. وقتی صحبت می‌كند، خب جا دارد انسان بپرسد. آقا به چه دلیل؟ می‌تواند سؤال بكند كه دلیل این مسئله چه است؟ دلیل این مطلب چه چیزی است؟