انطباق کلام اولیاء الهی با تعریف شرع

 می‌گیرد و می‌شود از او شكایت كرد كه او طبق آئین‌نامه عمل نكرده.

 اما در اسلام و احكام اسلام اینطور نیست. حكم اسلام این است كه هر فعلی كه رضای الهی و اراده الهی برای بنده خاص، یا برای عده متعدد به آن تعلق بگیرد، آن می‌شود حكم الهی. خب این حكم اللَه گاهی اینطور است، گاهی نحوه او فرق می‌كند. گاهی حكم اللَه در نماز شب خواندن است، گاهی حكم اللَه در خلاف است.

 خود بنده در یك زمانی بود، مرحوم پدرم به من فرمودند نماز شب نباید شما بخوانید! خب حالا او چه می‌بیند و به چه قسم می‌بیند؟ بعد هم هرچه می‌گفتند بخوان، نمی‌خواندیم! گفتم آقاجان من استصحاب جاری می‌كنم! هی می‌گفتند چرا اینقدر تنبلی می‌كنی؟ گفتم من استصحاب می‌كنم! گفتند از همه اصول فقط استصحاب را یاد گرفته‌ای؟ تازه استصحاب در وقتی است كه مخالف نص نباشد، من الآن دارم خودم می‌گویم بخوان ...! خب دیگر از این كارها و جسارت‌ها خیلی داشتیم!

 گفتند كه نباید نماز بخوانید، گفتم بسیار خب. من واقعا آن موقع پَر پَر می‌زدم برای بلند شدن و نماز شب خواندن. گفتند كه امر است و نباید بخوانی و نمی‌خواندم. خب چه باید كرد؟ او دارد درست می‌گوید، آن چیزی را می‌بیند در من كه من با بیست و دو سال سن آن را نمی‌بینم ولی او دارد می‌بیند. می‌گوید امروز را بخوان، فردا نخوان. پس فردا با این شرائط بخوان. آن تكلیفی متعلق به انسان است كه آن تكلیف از روی اراده و رضای الهی نازل شده باشد و تعلق بگیرد، نه تكلیف فیكس و منضبط خاص آئین‌نامه‌ای كه ما باید امور خود را نسبت به آن تنظیم كنیم. اگر بخواهد این نحوه باشد، پس بنابراین به دستور و فرمان امام هم دیگر نمی‌شود عمل كرد. چون دستور او با آن آئین نامه مخالف می‌شود.

 امام صادق وقتی به آن شخص خراسانی می‌فرماید برو در تنور، آن شخص خراسانی می‌گوید بروم می‌سوزم یابن رسول اللَه! آتش را نمی‌بینید دارد می‌رود بالا؟ حضرت می‌فرماید بله دارم می‌بینم می‌رود بالا، بفرمایید تشریف ببرید، آن تو گرم تر از اینجاست! او می‌گوید یابن رسول اللَه ما شما را می‌خواهیم با یك گرمای معتدل! نه با گرمایی كه ما را بسوزاند!