انطباق کلام اولیاء الهی با تعریف شرع

البته خدمت رفقا عرض كردم این مطالبی را كه فعلا صحبت می‌شود بعدا به صورت كتاب رفقا انشاءاللَه زحمتش را می‌كشند، و با یك مقدار تفصیلات فنی‌تر، یك مقدار مطالب اضافه، فنی‌تر، این مطالب انشاءاللَه بصورت كتاب این مسائل منتشر می‌شود و جلوی خیلی از اعتراضات و اشكالاتی كه مطرح شده است را انشاءاللَه خواهد گرفت.

این قضیه نشان می‌دهد كه حكم الهی به عنوان یك قضیه اصطلاحی موجبه كلیه نیست كه تمام احكام الهی، همه این‌ها احكام ثابت و پایدار و غیر قابل استثناء و غیر قابل تقیید و تحوّل باشند و افراد باید در تصرفات، در دستورات، در صحبت‌ها، در مطالب خودشان، در افعال و اعمال به آن مطالب كلی به عنوان یك قضیه موجبه كلیه باید رجوع كنند؛ خیر، بلكه، آن مطالب به عنوان قضیه موجبه جزئیه است.

قضیه موجبه كلیه در حكم اللَه این است: هرچیزی كه اراده خدا و رضایت خدا، در انجام آن فعل، به بنده و مكلّف تعلق بگیرد، آن عبارت از حكم خداست. خب حالا گاهی اوقات آن قسم است، گاهی اوقات قسم دیگر خواهد بود. هرچیزی كه اراده خدا به آن تعلق بگیرد، از كجا معلوم؟ اول ما نباید بیاییم و یك احكامی را ثابت قرار بدهیم و بگوییم حكم خدا این است و غیر قابل تغییر، مثل آئین‌نامه‌ای كه برای سازمان‌ها و برای ادارات و وزارت‌خانه‌ها و این‌ها تنظیم می‌كنند و هركسی كه بیاید باید طبق آن آئین‌نامه عمل كند، طبق آن قوانین عمل كند، چه وزیر باشد، چه مدیر باشد، چه هر مسئولی می‌خواهد باشد، معاون باشد، حتی آن آبدارچی هم بایستی طبق آن قوانین عمل كند و اگر نكند مورد بازخواست قرار می‌گیرد. مورد تعقیب قرار می‌گیرد و می‌شود از او شكایت كرد كه او طبق آئین‌نامه عمل نكرده.

اما در اسلام و احكام اسلام اینطور نیست. حكم اسلام این است كه هر فعلی كه رضای الهی و اراده الهی برای بنده خاص، یا برای عده متعدد به آن تعلق بگیرد، آن می‌شود حكم الهی. خب این حكم اللَه گاهی اینطور است، گاهی نحوه او فرق می‌كند. گاهی حكم اللَه در نماز شب خواندن است، گاهی حكم اللَه در خلاف است.