انطباق کلام اولیاء الهی با تعریف شرع

لذا، خیلی جرأت می‌خواهد، آقایان! خیلی جرأت می‌خواهد كه ما بیاییم و نعوذباللَه، و نعوذباللَه، و نعوذباللَه، آن القابی كه مربوط به امام زمان است، بنده بیایم به خودم نسبت بدهم، بنده بیایم خودم را متّصف كنم، بنده بیایم خودم را جوری ارائه بدهم، مطرح كنم، كه در ذهن مردم ...

چند شب قبل بود، مشهد مشرف بودم، رفتم سر مزار مرحوم آقا فاتحه خواندم. دو سه تا زن بودند در آنجا، وقتی كه فاتحه خواندم، یكی از آن خانم‌ها گفت: آقا شما با این آقایی كه در اینجا مدفون هست، نسبتی دارید؟ گفتم كه: بنده از منتسبین ایشان هستم! بی‌نسبت نیستیم! آخرش هم نگفتم. چه بگویم؟ غیر از شرمندگی و خجالت ما چه برای آن بزرگان داریم؟ گفتم بله، از منسوبین ایشان هستم.

گفتند: ایشان مرد بزرگی بوده؟

گفتم: در زمان حیات خودش كسی مانند او نبوده است! بله، صریحا گفتم، اعتقاد بنده این است. اینجا را توجه كنید، این‌ها مسئولیت دارد! یكی گفت: پس ایشان امام بوده‌اند؟!

گفتم: چی گفتی؟ چی گفتی؟ گفتم دهانت را ببند! زبانت را ببند!

گفت: من من گفتم ایشان امام ...

گفتم: امام این است! رو كردم به قبر مطهر، گفتم: امام این است! ما دوازده تا امام داریم! ایشان، شیعه این امام است. گفتم: دیگر نگویی ها! خیلی با ادب بودند، معلوم بود كه خیلی فرد محترم بوده و فرهنگ خاصی داشتند 

گفتم: نه به ایشان و نه به غیر ایشان امام نگویید. ما دوازده تا امام بیشتر نداریم، امام این است! و چهار تا فرزند بعد از او، و هفت‌تا پدر قبل از او، این می‌شود امام. دو تا معصوم دیگر كه حضرت زهراء و پیغمبر كه آن‌ها هم مرتبه‌شان مرتبه امامت است، هم حضرت زهراء سلام اللَه علیها، و هم پیغمبر، چون پیغمبر صلی اللَه علیه و آله هم مرتبه امامت داشتند و هم مرتبه نبوت داشتند.

ببینید، از یك طرف می‌گویم مانند او در زمان حیاتش كسی نبود. این درست و روی حرفم هم ایستاده‌ام و به این مسائل هم ما توجه نداریم، این یكی، اما همین كه پای امام وسط می‌آید، پای خط قرمزهای تشیع پیش می‌آید، خط قرمزها و مبانی تشیع پیش می‌آید، سفت باید ایستاد و از آن حدود تجاوز نكرد.