اولیاء الهی مظهر تام اسماء کلیه الهی

خب حضرت ابراهیم به خدا نگفت كه با وجود این همه وحی‌ای كه تا به حال به ما كردی كجا قتل نفس مؤمن و مؤمنه در آن بود؟ حالا به من یكی زورت رسیده، و حالا داری می‌گویی سر اسماعیل، سر فرزندم، فرزند برومندی كه یك مویش در تمام عالم پیدا نمی‌شود، می‌خواهی سر او را ببرّم. حضرت ابراهیم با قطع به این‌كه این سكّین سر را می‌برد این كار را كرد؟ یا با قطع، یا حتی احتمال عدم این برّندگی این كار را كرد؟ مسلم است! مسلم است كه قطع داشت بر این‌كه این عمل انجام خواهد شد و بچه‌اش نابود می‌شود. بچه‌اش از بین می‌رود، ولی چرا پذیرفت؟ پاسخش را قبلا دادیم، پاسخش این بود: همانطوری كه حرمت قتل نفس از باری تعالی تشریع شده است، امر به قتل نفس هم از طرف همان مبدأ است، پس بنابراین دیگر مخالفتی در اینجا نیست.

منتها قطع باید پیدا بكند، احتمال نه. حضرت ابراهیم در دفعه اول آنطوری كه داریم در روایات خب اول شك به این مسئله كرد، باز شب دوم در خواب می‌بیند، باز شب سوم می‌بیند، این كه می‌بیند خب پیغمبر است و شیطان هم كه نمی‌شود در كار باشد و شبهه بخواهد ایجاد بكند، وقتی به این مسئله قطع پیدا كرد و دید این تكلیف است، آمد حساب كرد كه وحی از ناحیه پروردگار و از ناحیه ربوبی است، پس حجّت پیدا می‌كند، این وحی هم از جانب ربوبی، تبدیل می‌شود به وحی مخالف از ناحیه خود ربوبی؛ پس آن هم حجت دارد.

وقتی حجت پیدا كرد، این می‌آید بر آن اولی غلبه پیدا می‌كند: تا الآن بهت می‌گفتیم قتل نفس محترمه حرام است، الآن می‌گوییم قتل نفس محترمه نسبت به فرزندت اسماعیل واجب است! نه تنها حرام نیست، كه حرمت می‌رود كنار، اباحه هم می‌رود كنار، استحباب هم می‌رود كنار، وجوب می‌آید سر جایش و صد و هشتاد درجه در مقابل می‌ایستد.