اولیاء الهی مظهر تام اسماء کلیه الهی

یك وقتی با مرحوم آقا، از مشهد آمده بودیم قم، این قضیه را بگویم و دیگر انشاءاللَه بقیه مطالب برای مجلس آینده. آمده بودیم قم، من در ذهنم یك قضیه‌ای بود، ایشان یك كاری كرده بودند و خلاصه یك حالت دلخوری برای من پیدا شده بود كه خب این مطلب به غیر از این هم می‌توانست انجام بشود، خب چرا به این كیفیت انجام شد؟ و این در دلم بود و من هم نمی‌گفتم، از این قضیه هم دو سه ماهی گذشت تا این‌كه در یكی از سفرها به مناسبتی، ما مشرّف شدیم قم، در آن موقع ما در مشهد بودیم به اصطلاح سكنی ما و اقامت ما آن زمان در مشهد بود. (قبل از این‌كه بنده آن سه سال آخر دیگر بیایم به قم) وقتی كه آمدیم، یك شب نشسته بودیم، زمستان هم بود، یك شب نشسته بودیم، صحبت از این‌طرف و آن‌طرف بود، یك سكوتی و وقفه‌ای ایجاد شد، یك مرتبه ایشان این را فرمودند: (البته من در همان وقتی كه این مطالب را ایشان می‌گفتند، این خطور یك مرتبه در من پیدا شد كه خب این قضیه هم در اینجا به همین كیفیت است! پس این اشكال هم در اینجا باید بیاید! تا این خطور در من ایجاد شد، مرحوم آقا فرمودند) آن‌چه را كه یك ولی الهی انجام می‌دهد، عین فعل امام است، و همان نظره‌ای را كه انسان به فعل امام و كلام امام می‌كند، باید به همان نظره به كلام اولیاء خدا نگاه كند، گرچه متوجه نباشد. هان! ببینید! خب، اطلاع دارد یا ندارد؟ اگر اطلاع نداشت كه نمی‌گفت: گرچه متوجه نباشد. یعنی گرچه تو الآن نسبت به این قضیه اعتراض داری، اگر بفرض همین مسئله از ناحیه امام علیه السلام اتفاق می‌افتاد چه كار می‌كردی؟ اعتراضت را محو می‌كردی دیگر، می‌گفتی امام است! باید وقتی با اولیاء خدا هستی، همینطور باشی. پس معلوم می‌شود كه اطلاع دارد، معلوم می‌شود دیگر، نشان داد! در این كه شكی نداریم، نشان داد كه من مطلعم، من مطلعم، راه حلش را هم نشان داد، كه در عین این‌كه الآن این مسئله هست و تو نسبت به این مسئله اعتراض داری، این اعتراض را باید به ضعف خودت برگردانی، نه اینكه اعتراض را دلیلِ بر ضعف اولیاء خدا به حساب بیاوری، اولیاء خدا ضعف ندارند، تو ضعف داری كه این را خلاف داری برداشت می‌كنی، بعدا برایت روشن می‌شود كه این مسئله مثلا به این كیفیت بوده.