إشراف عینی اولیاء الهی بر مصالح و مفاسد

 خیلی آثار پر بركتی بر روزه این دو ماه وارد است؛ البته برای كسی كه مانعی نداشته باشد، برای كسی كه ناراحتی نداشته باشد، و ضعف بر او غلبه نكند، موقعیت و شرائطش شرائط مناسبی باشد، و اگر نه، به همان مقدار اندك اكتفا كند، و میزان غذا را پایین بیاورد، مقدار غذا را در این سه ماه پایین بیاورد تا اینكه نفس، بهتر بتواند از آن عنایات و بارقه‌ها و نفحاتی كه می‌وزد بر قلب، بهره‌مند بشود و خودش را در گیر غذا و جهاز هاضمه نكند. آزاد باشد! وقتی كه آزاد بود این نفحات را بهتر می‌تواند تلقّی كند.

 لذا مرحوم آقا می‌فرمودند كه رفقا سعی كنند حدّاقل هفته‌ای سه روز را در ماه رجب و ماه شعبان روزه بگیرند، حالا آن چهار روز دیگر بسته به میل خودشان؛ ولی سه روز را بگیرند كه این فضیلت روزه را از دست ندهند. تا یك روز غذا می‌خورند و خلاصه بدن می‌خواهد دوباره عادت كند، فردا دوباره روزه می‌آید و این مسئله را استمرار می‌دهد و جلو می‌برد. و برای افرادی هم كه روزه برای آنها اشكالی ندارد، و هیچ مسئله و مشكلی نیست، خب همه ماه را روزه بگیرند، چه عیب دارد؟ همه ماه شعبان را روزه بگیرند، و از بركات روزه متنعّم باشند و فوائدی را كه مترتّب بر روزه و صائمین هست، آن فوائد را بهره بگیرند.

 صمت و جوع و دیگری: سَهَر است.

 سهر با هاءِ هَوَّز، یعنی بیداری شب؛ نه آن سحر با حاء حُطّی. سهر یعنی بیداری؛ شب‌های ماه رجب و ماه شعبان و ماه رمضان را خیلی باید مواظب باشید و ارزشش را بدانید؛ شب‌های به خصوص ماه رمضان با شب‌های دیگر فرق می‌كند، شب‌های ماه رجب و شعبان هم همین‌طور است؛ رجب و رمضان یك خصوصیاتی دارد؛ ماه شعبان هم یك تفاوتی دارد و خیلی مهم است، در ماه شعبان، اصلا احیاء نیمه شعبان خودش خیلی فضیلت دارد و خود مرحوم آقا هم هر سال با رفقا و دوستان خودشان شب نیمه شعبان را احیاء داشتند و دعای كمیل هم می‌خواندند.