إشراف عینی اولیاء الهی بر مصالح و مفاسد

 مرحوم آقا در این‌گونه مجالس به این شعر همیشه استناد می‌كردند:

 صمت، یعنی سكوت در غیر موارد ضروری. اگر ما یك نگاهی به خودمان بكنیم، اصلا بنای ما بر صحبت كردن است، مگر وقتی كه دیگر توانمان تمام بشود! یا طرف بلند شود برود! می‌گوید: خب آقا دیگر حرفی ندارید؟ مطلبی ندارید؟

 آنقدر بگوییم، آنقدر این نوار بچرخد همینطور تا بایستد! باید حرف بزنیم!

 مثلا می‌رویم دیدن رفیق: خب حال شما خوب است؟ خب احوال؟ چه خبر؟ اوضاع، احوال، فلان و