إشراف عینی اولیاء الهی بر مصالح و مفاسد

این مسئله در مورد امام علیه السلام هم به همین كیفیت است. امام علیه السلام از نقطه نظر سعه وجودی، به مرتبه‌ای هست كه نسبت به مراتب اسماء و مراتب صفات باری‌تعالی، در علم اطلاقی حق و در قدرت و حیات اطلاقی حق آن ابراز و اثبات او تجلّی پیدا می‌كند؛ به این معنا كه وقتی امام علیه السلام از یك مطلبی سخن می‌گوید، و نسبت به یك مطلبی ابراز می‌كند، در آن سخن گفتن وابراز امام، تركیب، مونتاژ، اظهار سلیقه شخصی، اظهار سلیقه نفسانی، رعایت مصالح دنیوی، رعایت امور عادی وغیره، هیچ‌كدام وجود ندارد، اینها كه همه برگشتش به مسائل نفسانی است و از این بالاتر و از همه مهم‌تر، اطلاع امام علیه السلام‌نسبت به این مسئله، اطلاع بر خود واقع و بر خود حاقّ واقع است، نه اطلاع دفترچه‌ای، اطلاع شناسنامه‌ای، اطلاع روزنامه و مجله‌ای.

روزنامه وقتی كه به دست انسان می‌رسد، انسان وقتی صفحه اخبارش را وقتی می‌خواند، می‌گویند كه آقا فلان جا تصادف شد، فلان جا زلزله آمد، فلان جا قحطی است، فلان جا این‌طور است، انسان از این مطالب خبر پیدا می‌كند در حالتی كه روحش هم به هیچ وجه خبر نداشت؛ اگر هم این روزنامه به دستش نمی‌رسید، نسبت به این مطالب بی‌اطلاع بود و نسبت به این قضایایی كه اتفاق افتاده، جاهل محض بود. ولی امام علیه السلام اطلاعش بر این‌گونه مسائل، اطلاع روزنامه‌ای و مجله‌ای و رادیو و تلویزیونی نیست؛ اطلاع امام بر همان حقیقت مسئله است، بر همان واقعیت است، بر همان حضور آن شی‌ء است. وقتی امام علیه السلام به یك شخص می‌فرمایند: چرا دیشب در منزل با عیالت این‌طور برخورد كردی؟ و این مسئله را به وجود آوردی؟ و با بچه‌ها این‌طور كردی؟ و نمی‌بایستی اینگونه عمل بكنی، این‌طور نیست كه صبح یك جریده‌ای، روزنامه‌ای به امام علیه السلام بدهند بگویند: آقا این خلق اللَه كه اسامیشان اینجا نوشته شده، دیشب این كار را كرده‌اند، آن كار را كرده‌اند و امام مطلع بشود. این مربوط به ماست، ما یك همچنین اطلاعی نسبت به مسائل پیدا می‌كنیم.