إشراف عینی اولیاء الهی بر مصالح و مفاسد

نه اینكه انسان در موارد ضروری هم حرف نزند و مثل برج زهرمار یك طرف بنشیند كه: دستور داریم حرف نزنیم!

نه آقا این‌طوری هم كه نیست. ضرورت مشخص است، ضرورت را انسان خودش تشخیص می‌دهد، در كجا حرف بزند، در كجا حرف نزند. معمولا مردم اصل را در ارتباطات بر صحبت كردن گذاشته‌اند؛ این غلط است. در سیر و سلوك، یكی از مبانی سیر و سلوك، خلاف این است. یعنی اصل در ارتباطات، بر سكوت است! حرف نزنید!

علامه طباطبایی رضوان اللَه علیه در جلساتی كه می‌آمدند یا ما خدمتشان می‌رسیدیم، ایشان تشریف می‌آوردند منزل ما، ما رفتیم منزل ایشان، تا وقتی كه از ایشان سؤال نمی‌كردیم همین‌طوری ساكت بودند. یكی‌دو مرتبه اتفاق افتاد، كه ایشان خودشان مستقیما با بنده صحبت كردند، بدون اینكه من سؤال كنم؛ خیلی به ندرت. تا وقتی كه كسی از ایشان سؤال نمی‌كرد حرفی نمی‌زدند. چقدر سنگین! چقدر متین! چقدر این نفس نفس مطمئن، و چقدر پُر. اما اگر نه، انسان بخواهد حرف بزند، این مدام نفسش به دنبال این باشد كه وقتش را به صحبت بگذراند، این حال خودش ضرر دارد. یعنی حال انتظار اینكه كه یك چیزی بگوییم! این حالی كه یك چیزی بگویید، این خودش، حرف هم نزنید این حال بد است، چه حرف بزنید چه حرف نزنید.

بنا را بر این بگذارید وقتی در یك جا هستید همین‌طوری ساكت باشید. امتحان كنید! خب برای بعضی‌ها یك خورده مشكل است دیگر! ولی باید تمرین كنند. مگر اینكه خب صحبتی پیش بیاید، سؤالی از شما بشود.

در این سه ماه بزرگان توصیه می‌كردند این مسئله بیشتر رعایت بشود. حتّی‌الإمكان در منزل نه اینكه اصلا صحبت نكنید، نه! آنكه اصلا به طور كلی غلط است ولی این مطلب را خلاصه رعایت كنیم؛ چه صحبت كردن، و چه شنیدن. البته صحبت كردن باز آثارش بیشتر از شنیدن است. فرض كنید كه آدم در منزل می‌رود، رادیو دارد همین‌طوری یك چیزی وِر وِر می‌كند، قِر قِر می‌كند، دائم به گوش آدم می‌خورد. خب آقاجان! آدم نیاز به سكوت دارد، آدم نیاز به آرامش دارد. آخر بیرون، خیابان، سر و صدا، در خانه هم آدم می‌آید سر و صدا! یا مثلا یك كسی حرف می‌زند.