اهمیت مسأله تغذیه و تأثیر آن بر حرکت و رشد سالک

در روایات هم البته راجع به این قضیه داریم، چه نسبت به حیوانات، و چه نسبت به غیر حیوانات، كه اینها از این‌كه مورد تغذیه یك بنده صالح قرار می‌گیرند، و به واسطه تغذیه آن بنده صالح رشد و ارتقاء تجرّدی پیدا می‌كند و عبادت و بندگی خدا را انجام می‌دهد، مباهات می‌كنند! یعنی این میوه الآن افتخار می‌كند كه مورد تغذیه این شخص قرار گرفته است، این حیوان كه سرش بریده شده و مورد استفاده این افراد قرار گرفته است به خود افتخار می‌كند؛ و دیگر در اینجا خیلی داستان‌های عجیب و اسراری و مطالبی است كه دیگر تطویل بلاطائل است؛ فقط از یكی از رفقا و دوستان من یك مثالی بزنم:

چند سال پیش یك شخصی نقل می‌كرد و می‌گفت: «در یك قضیه‌ای كه در مكه ظاهراً اتفاق افتاده بود. این شخص برای ذبح رفته بود و آن حیوانی كه خودش مباشرتاً رفته بود و آن را انتخاب كرده بود برای ذبح، نمی‌توانست این حیوان را به دست قصّاب بسپارد، دلش رضا نمی‌داد، نفسش نسبت به این قضیه تمایل نداشت و نمی‌خواست این قضیه انجام بشود؛ خب بالاخره یك حیوانی است، جان دارد، نفس می‌كشد و حركت می‌كند، و الآن بی‌جان می‌شود و مورد استفاده و تغذیه قرار می‌گیرد و خب نمی‌توانست به همچنین مطلبی رضایت بدهد. و همین‌طور با نفسش درگیر بود تا اینكه در این موقع حیوان با او به سخن درمی‌آید و به او می‌گوید: چرا تو ناراحتی از اینكه من الآن این بدن خاكی خودم را فدا كنم برای رسیدن به یك مرتبه بالاتر؟ خیلی عجیب است! می‌گوید: تو چرا از این مسئله ناراحتی؟ چرا رضایت نمی‌دهی؟ چرا نمی‌خواهی من ذبح بشوم؟ در روز عید قربان بود چرا نمی‌خواهی من به این فیض برسم؟ به واسطه اینكه من الآن ذبح می‌شوم، دو قضیه در عالم اتفاق می‌افتد: یك قضیه، حركت توست و تجرّدی كه به واسطه این ذبح برای تو پیدا می‌شود، و تو الآن از این مسئله گذشتی، و این ذبح را ممثَّل و نماینده خودت قرار دادی در مسیر حركت به پروردگار، و خودت را در واقع ذبح كردی، و خودت را در واقع محو كردی و خودت را در واقع فنا كردی، كه دارد: وَ فَدَيْناهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ¹؛ كه در آنجا حضرت ابراهیم در هنگام ذبح فرزند دارد خودش را فدا می‌كند. در آیه‌می‌فرماید: قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيا²: «رؤیا را تصدیق كردی و از خود گذشتی و سكّین بر حلقوم فرزندت گذاردی.» این حركت حضرت ابراهیم، به معنای عبور حضرت است و رسیدن به عبودیت، و فناء در مقام ربوبی، و رفض همه شوائب وجودی كه در صورت فرزند به عنوان یك وجود باقی و مستمر در انسان قرار دارد كه از این هم انسان باید بگذرد. یعنی آن حیوان می‌فهمد، ادراك دارد و شعور دارد.