توجه به بدن به عنوان مرکب روح در سلوک الی اللَه

مرحوم آقا می‌فرمودند: سالك در ماه مبارك، یك مراقبه خاصّی دارد، توجّه خاصّی دارد، اوّلا می‌داند كه ماه ماه رمضان است، ماه نزول بركات خداست و ماهی است كه خداوند دعوت كرده و ضیافت مهمان‌ها را هم خود به عهده گرفته است. این مسئله موجب می‌شود كه خواهی نخواهی انسان خود را در یك فضای خاصّ از روحانیت و نورانیت قرار بدهد؛ یعنی خود به خود خود را در یك هم‌چنین فضایی احساس می‌كند كه این ماه ماهی است كه خدا این ماه را قرار داده، پس باید از این ماه استفاده كرد. این ماه ماهی است كه خداوند آن را برای امساك و برای ضیافت قرار داده است، پس باید نتیجه بهتر را برد، ماهی است كه خداوند آن را برای ضیافت مقرّر كرده است، پس باید دقّت و مراقبت بیشتری كرد؛ اینها چیزهایی است كه خواهی نخواهی برای انسان و به خصوص برای سالك در این مسئله پیدا می‌شود و سالك خب إبن‌الوقت است.

سالك باید از هر فرصتی برای این مسئله استفاده كند و چه فرصتی بهتر از ماه مبارك!؟ طبعاً در ماه مبارك صحبت‌های ما كمتر می‌شود، تفكّرات خلاف ما كمتر می‌شود، تخیلاتمان كمتر می‌شود، سعی می‌كنیم به كار دیگران خیلی دقّت نكنیم، در كار سایر افراد خیلی توجّه نكنیم، خیلی صحبت نكنیم، نسبت به آن مسائل و اموری كه به ما ارتباط ندارد، خیلی توجّه نكنیم و به دنبال آنها نرویم. خلاصه انسان سعی می‌كند این اموری كه بزرگان در باب مراقبه تذكّر داده‌اند را در ماه مبارك به یك نحو و یك كیفیتی بتواند اینها را انجام بدهد.

اما وقتی كه ماه مبارك تمام می‌شود، خواهی نخواهی در ارتباط با جامعه قرار می‌گیرد، جامعه‌ای كه وقتی ماه رمضان تمام شد خود را دیگر از ماه رمضان جدا می‌كند. جامعه دیگر در ارتباط با مسائل یك جامه عادی به تن می‌كند: صحبت و بیا و برو و مطالب مختلف و اخبار وتمام این امور همه تغییر پیدا می‌كند و زندگی یك زندگی روزمرّه‌ای خواهد شد، یك رنگ و یك حال و هوای عادی و روزمره پیدا خواهد كرد، حال انسان هم از بین می‌رود. یعنی همان حالی كه حتّی برای سالك در اوقات ماه مبارك بوده، آن حال تغییر پیدا می‌كند و از بین می‌رود. كم‌كم آن توجّهی را كه داشته، می‌بیند سلب شد.