توجه به بدن به عنوان مرکب روح در سلوک الی اللَه

آن حالی كه در نماز دارد، می‌بیند آن حال تغییر پیدا كرد و آن نورانیت و صفایی كه مشاهده می‌كرد، را دیگر نمی‌بیند. این به خاطر از دست دادن موقعیت است؛ یعنی انسان موقعیت خود را از دست می‌دهد، حال نفس را از دست می‌دهد، آن اطمینان و سكینه و طمأنینه و استقامت را از دست می‌دهد.

مرحوم آقا می‌فرمودند: سالك باید در بعد از ماه رمضان نیز حال ماه رمضان را داشته باشد، و سعی كند كه بماند. یكی از رفقا می‌گفت من قبل از ماه مبارك خدمت مرحوم آقا رسیدم، ایشان یك دستوراتی راجع به ماه مبارك و روزه و كیفیت روزه كه باید انسان چه تفكری داشته باشد در روزه، چه نیتی داشته باشد، چه كار انجام بدهد، دادند روزه خب انواعی دارد، روزه عام داریم، خاص داریم، خاصّ الخاص داریم، شرایط هركدام را بیان كرده‌اند. قرآن خواندن در ماه مبارك و تأكیدی كه به آن شده است، و خلاصه آن فضایی كه در ماه مبارك برای انسان پیش می‌آید، آن فضا را ترسیم كرده‌اند و ما با این كیفیت وارد ماه مبارك شدیم و بركاتی نصیب ما شد، فیوضاتی به ما رسید و خب حالات و مطالبی برای ما كشف شد. پس از ماه مبارك رفتیم خدمت آقا و گفتیم آقا ای كاش ماه مبارك ادامه پیدا می‌كرد و ما همان مسئله را داشتیم، الآن اینطور نیست.

ایشان فرمودند: این دست خودت است!

خیلی تعجب كردم! چه‌طور دست من است؟! ماه مبارك كه دست من نیست، روزه كه دست من نیست.

ایشان فرمودند: خودت می‌توانی ماه مبارك را ادامه بدهی!

یعنی همان حال و هوای ماه مبارك را تو می‌توانی ادامه بدهی، تو می‌توانی بكشانی، تو می‌توانی استمرار بدهی.

بعد فرمودند: خب می‌خواهی امتحان كنی؟ فردا بلند شو، سحری بخور به این نیت و با این توجّه كه در ضیافت خدا قرار داری و نیت خودت را این قرار بده كه تو بیایی و همان روزه و همان كیفیتی كه برای خاصّ‌الخاص هست و بعضی از عباد مُكْرمین پروردگار به آن روزه می‌پردازند را برای خود ایجاد كنی و همان مراقبه را داشته باشی و به همان كیفیت عمل كنی. فردا برو انجام بده، جوابش را بیاور به من بده.