توجه به بدن به عنوان مرکب روح در سلوک الی اللَه

این شخص كه نمی‌تواند، شیطان می‌آید از راه‌های دیگر وارد می‌شود. از یك مسیر دیگر وارد می‌شود كه مورد توجّه هم هست، مورد تحسین هم هست، تحسینش می‌كنند: عجب آدم خوبی است! عجب! چه‌قدر آدم خوبی است! چه‌قدر آدم مُعرِض از دنیایی است! چه‌قدر آدم بی‌تعلّقی است! چقدر آدم بی‌اعتنایی است! از این راه می‌آید و دیگر شخص خودش را نگه می‌دارد.

بنده در سر یك سفره‌ای بودم، افراد مختلفی بودند و یك شخصی در آنجا بود، معمّم هم بود، شیخ هم بود، ولی معمّم به عنوان اهل فضل نبود، و فقط عمامه سرش می‌گذاشت و مورد توجّه افراد بود و از این امور غیر عادی و كارها هم گاهی از او شنیده می‌شد. وقتی كه غذا آوردند، من دیدم كه او با اینكه مشكلی هم‌نداشت یك خرده نان برداشت و با سبزی خورد و آن برنج و غذای عادی را نخورد.

من وقتی به حركات و كیفیت حالش نگاه كردم، دیدم كاملا در این مسئله متوغّل است و گیر افتاده، بله و دیگر مسئله ادامه پیدا كرد و بعد از سفره برای همه مشخّص شد مفصّل است جریانش كه تمام اینها بر اساس التذاذ نفسانی دارد تحقّق پیدا می‌كند، نه بر اساس زهد. زهد یعنی بی‌تعلّقی و این عین تعلّق است. زهد یعنی بی‌اعتنایی، و این در این‌جا عین اعتناست.

ان‌شاءاللَه در فرصت‌های دیگر و در شب‌های دیگر به خواست خداوند نسبت به این مسئله و خصوصیات و شواهدی كه می‌تواند برای انسان ملاك ایجاد كند و انسان بفهمد كه در كجا چه كاری انجام بدهد و چگونه در مسائل با نفس خود معارضه و مبارزه كند و راهش را بر طبق دستور انجام بدهد، صحبت در این زمینه خواهیم كرد.

اما یك نكته‌ای كه می‌بایست حتی زودتر از این به آن بپردازیم، آن تأكیدی است كه بزرگان مخصوصا مرحوم آقا رضوان اللَه علیه پس از ماه مبارك رمضان و انقضای ماه رمضان داشتند نسبت به رفتار و حركات و سخنان و كرداری كه یك سالك باید انجام بدهد و طبعاً به واسطه اختلاف و تفاوتی كه بین دو فصل امساك و عدم امساك پیدا می‌شود، طبعاً حال او هم تغییر خواهد كرد.