مرتب سازی:
اهمیت و خصوصیات دهه اول ماه ذیالحجة الحرام
14همان دعا را به همان کیفیت، بدون پرداختن به روضه و پرداختن به شعر و پرداختن به نصیحت کردن و غیره بخوان، نصیحتت را برو جاهای دیگر بکن. همانطوری که امام عرضه میکند به پروردگار، همانطور انسان باید به این دعا توجّه داشته باشد.
نه در جای شلوغ، نه در جای پُر سر و صدا؛ اینها همه باعث میشود که اثرات آن دعا در نفس کم بشود، و دعا تأثیر خودش را نگذارد. دعا نباید تند خوانده بشود؛ دعای تند هیچ فایدهای ندارد. مگر کارت زدن در اداره است که دعا سریع تمام شود؟
دعا باید با طمأنینه باشد، با صدای کشیده باید باشد، این کلمات یک به یک برود به جان انسان بنشیند، امام این دعا را عرضه داشته به پروردگار، این دعا از زبان وحی آمده، کلمه کلمۀ این دعا و این عبارت روی حساب است.
ـ نه، حضرت نشسته روز عرفات و همینطوری بگوییم! بگوییم: این که مثل ماست!
سیدالشهداء در مقام عبودیّت محضه، در عین احاطۀ علّی و إحاطۀ ولائی، در دو مرتبه و در جمع بین این دو رتبه آمده این دعا را فرموده است. توجّه میکنید؟ از یک طرف در مقام ولایت و در مقام امامت و در مقام اشراف کلّی و در اشراف عِلّی بر همۀ عالم وجود، و از یک طرف در عبودیّت محض و صفر صفر!
شما این دعای عرفه را بخوانید، اصلا مگر ممکن است کسی صفرتر و فقیرتر و محتاجتر از گوینده و انشاءکنندۀ یک همچنین دعایی وجود داشته باشد؟ و باید هم اینطور باشد! مگر حضرت میتواند خودش را در مقابل خدا مطرح کند؟ مگر حضرت میتواند در مقابل خدا عرض اندام کند؟ مگر حضرت میتواند در مقابل خدا خودش را به حساب بیاورد؟ این مسئله است که باعث تأثیر این ادعیه میشود. ادعیهای که بزرگان و اولیای الهی میگویند. ما حالا مرتّب میآییم از خودمان دعا درست میکنیم، زیارتنامه درست میکنیم. بابا این زیارتنامهها، این دعاها، اینها همه برخاسته از نفس ماست، نه برخاسته از آن روح قدسی است. و کَم مِن فَرقٍ بَینَ هَذا وَ هَذا، مَا بُعدَ المَشرِقین.