مراد از احیای مجالس ذکر اهل بیت علیهم السلام

نه، همین كه آن قضایایی كه دارد، در كتب صحیح و مستند است، آنها را انسان بیان بكند، حالت انكسار و تأثّر خودش پیدا می‌شود. و از پرداختن به این امور و ظواهری كه متأسفانه امروزه این طرف و آن طرف مشاهده می‌شود و این مجالس را تبدیل به یك نوع چه عرض كنیم حالا چه اسمی بگذاریم تئاتر می‌كند، باید پرهیز بشود.

بعضی‌ها تصوّر می‌كنند كه یك زائدی باید انجام بشود، تحرّك باید بیشتر بشود، برای اینكه آن سینه‌زدن تأثیر بیشتری بگذارد، باید شدید بشود، داد و بی‌داد، فلان، تند ...

نه! نیازی به اینها نیست، آرام هم انسان سینه بزند، آن اثر خودش را می‌گذارد و بیشتر هم می‌گذارد. از هیاهو و داد و بی‌دادها انسان در این‌گونه مجالس باید احتراز كند. اینها آنچنان كه باید و شاید نمی‌گذارند كه فضا با آن جنبه ملكوتی خودش تطبیق پیدا بكند. ملائكه در سكون هستند، شیاطین در غوغا و در اضطراب و در تحرّك هستند. و در این مجالس نیازی به این داد و بی‌دادها نیست، نیازی به داد كشیدن‌ها نیست، نیازی به این اطوار نیست. این مجالس، مجالسی است كه در تحت ولایت و اشراف مقام ولایت قرار دارد و باید در همان مسیر و به همان كیفیت انجام بشود تا تأثیر بگذارد. و الّا تأثیر جزئی خواهد بود؛ نه بگوییم اثر ندارد، اثرش كم است. آن اثری كه باید و شاید نیست.

واقعا مجالس ذكر سیدالشّهداء مجالس احیاكننده است، انسان را زیر و رو می‌كند. یكی از رفقا می‌گفت در یك مجلس بودم، بعد یكی آمده بود، از من یك پولی می‌خواست، برای یك موردی. گفتم بیا همین الآن به تو بدهم، چون اگر از اینجا برویم یكی دو ساعت دیگر، شاید پشیمان بشوم! و شاید همین‌طور هم بود! شاید خودش را می‌شناخت ... یعنی حال و هوای مجلس، قلب را برمی‌گرداند، نفس را برمی‌گرداند، دل را برمی‌گرداند، فكر را برمی‌گرداند. این برای چیست؟ این برای جنود ملائكه است دیگر. جنود ملائكه وقتی می‌آید، نفوذ در قلب می‌كند، قلب را برمی‌گرداند. لذا بزرگان نسبت به رعایت این مطالب تذكّراتی می‌دادند.