مراد از احیای مجالس ذکر اهل بیت علیهم السلام

 مسلمی در اینجا نیست، عابسی در اینجا نیست، همه یكی است، همه در تحت یك ولایت همه غرقند و همه در تحت یك ولایت فانی هستند، استقلال وجودی دیگر در میان آنها نیست، آنها همه جنبه ربطی پیدا كرده‌اند، نه جنبه استقلالی. جنبه حرفی پیدا كرده‌اند، نه جنبه اسمی. و جنبه حرفی كه از خودش هویت ندارد، هویتش به طرفین این ربط بستگی دارد. این حرف‌های بنده نیست! اهل فضل نسبت به این مسائل توجه بیشتری دارند كه بنده می‌خواهم چه عرض كنم.

 به این كیفیت باید از این واقعه استفاده بشود. باید از این حادثه استفاده بشود و به هر مقدار كه ما توانستیم از مجالس سیدالشهداء مطلب درك بكنیم، به همان اندازه كسب نورانیت كرده‌ایم، به همان اندازه. اگر نه، فرض كنید كه یك مجلسی بود، خب فقط یك ذكر مصیبتی، فقط همین، خب آن به مقدارِ خودش.

 این فرصت باید استفاده بشود، از این ظرفیت باید استفاده بشود، و به مكتب امام حسین و به مكتب سیدالشّهداء باید نزدیك شد. اگر این‌طور باشد، آن‌وقت مشمول ادعیه، مشمول خطاب‌ها، مشمول این روایات و احادیثی كه از ائمّه راجع به احیای این مجالس است، خواهیم شد.

 لذا برای اینكه این مسائل و این مطالب بهتر در ذهن قرار بگیرد و نفس نسبت به این مطالب انفعال بیشتری داشته باشد و تأثیر بهتری داشته باشد، باید به عین آنچه كه در این حوادث اتفاق افتاده پرداخت. از خودمان زیاد و كم نباید بكنیم. مجلس را شلوغ نباید بكنیم. دیده‌اید بعضی‌ها به خاطر اینكه شور را بیشتر كنند، هی صدا را بالا می‌برند، هی داد می‌زنند، حالا خیال می‌كنند با داد زدن اشك از چشم افراد می‌آید. نیازی به این حرف‌ها نیست. شما همان واقعه را بیان بكنید، همان قضایا را بیان بكنید، همان حادثه را بیان بكنید، گریه خودش می‌آید. نیازی به داد زدن و میكروفون را چسباندن به لب‌ها و در دندان‌ها فرو كردن ندارد.